ด้อีกครั้ง เขากล่าวออกมาในทันที “เพราะข่าวใหญ่ที่สุดในโลกของผู้ฝึกตนในช่วงนี้ มันไม่ใช่เรื่องนี้”“แล้วมันคืออะไรล่ะ?”“ยังมีอะไรที่เกินจริงไปมากกว่านี้อีกเหรอ?”“แน่นอน แต่ข้าต้องถามพวกเจ้าเสียก่อนว่า พวกเจ้ารู้หรือเปล่าว่าวันนี้เป็นวันอะไร?”จู่ ๆ บัณฑิตหนุ่มก็เอ่ยถามขึ้นมา“ไม่รู้สิ”“ก็เหมือนเมื่อก่อนไง มันจะเป็นวันอะไรได้ล่ะ?”“พวกเจ้ามันไร้ประโยชน์จริง ๆ!”บัณฑิตหนุ่มเบ้ปาก พร้อมกับทุบโต๊ะเสียงดัง “ข้าขอบอกพวกเจ้าเอาไว้ ว่าวันนี้เป็นวันที่ยิ่งใหญ่มาก!”หลังจากนั้นเขาก็ปิดปากเงียบ แล้วยกชาขึ้นมาจิบอีกครั้ง“แล้วมันเป็นวันอะไรล่ะ?”“นั่นสิ พูดมาได้แล้ว!”“จะให้เล่ามันก็ไม่มีปัญหา แต่ค่าชาวันนี้น่ะสิ……”ดวงตาของบัณฑิตหนุ่มกลอกไปมา“เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น เสี่ยวเอ้อ คิดค่าน˺าชาของน้องชายคนนี้รวมกับข้าที!”“ครับ”เสี่ยวเอ้อขานรับคำ พลางคิดในใจว่า เจ้าหมอนี่ได้ดื่มชาฟรีอีกแล้วดูเหมือนว่าชายคนนี้จะไม่เคยเสียเงินเพื่อดื่มชาเลยสักครั้ง“เอาล่ะ เสี่ยวเอ้อ เอาชาปี้หลัวชุนชั้นดีกับติ่มซำที่ดีที่สุดมาให้ข้าอีกที่”“ได้ครับ!”ถึงอย่างไรก็มีคนจ่ายเงิน เสี่ยวเอ้อจึงรีบไปทำงานอย่างมีความสุขหลังจากนั้นชายคนนั้นก็กล่าวออกมาอย่างทุกข์ใจ“ว่ายังไง? ข้าสั่งชาชั้นดีมาให้เจ้าแล้วนะ ถ้าหากวันนี้เจ้ายังไม่พูดออกมา ข้าจะจ่ายเงินด้วยหัวของเจ้า”บัณฑิตหนุ่มหดคอเล็กน้อย แล้วรีบกล่าวพูดต่อทันที“ไม่ต้องห่วง พวกเจ้าจะต้องพอใจอย่
