ดแน่น“ไม่ได้นะคะนายท่านฉิน!”“คุณชายได้โปรดทบทวนดูให้ดีเถอะค่ะ!”“นายจะล้อเล่นกับฉันหรือไง!”สาว ๆ ทุกคน ยกเว้นชิโยะ ต่างพากันอุทานออกมา“ไม่อย่างนั้นฉันคงจะต้องรู้สึกผิดมาก ๆ …..”“พอได้แล้ว เลิกทำตัวเป็นวีรบุรุษสักที!”ซูเฟยตีฝ่ามือของฉินเฉา “หานหยู่เจ๋อต้องพยายามมากแค่ไหน ถึงจะสามารถใช้กระจกเบิกสวรรค์ส่งตัวนายกลับมาได้? นายยังคิดที่จะกลับไปหาที่ตายแบบโง่ ๆ อยู่อีกเหรอ?”“ใช่ค่ะ นายท่านฉิน ท่านเป็นคนพูดเองว่าผู้อาวุโสในศาลาผู้อาวุโสนั้นน่ากลัวขนาดไหน ด้วยพลังของท่านในตอนนี้ มันคือการหาจุดจบให้ตัวเองเท่านั้น”เสี่ยวไป๋เอ่ยเกลี้ยกล่อมเขาให้ใจเย็น“คุณชาย อย่าเพิ่งหุนหันพลันแล่นเลยค่ะ พวกเราควรที่จะคิดเรื่องนี้ให้ดีอีกครั้ง”ฮัวเหนียงก็เอ่ยเกลี้ยกล่อมเช่นกัน“เจ้าหนุ่มฉิน เจ้าจะไปหาที่ตายหรือไง!”หลัวเต๋อตะโกนด่าเขาอย่างอดไม่ได้ “จะไปที่นั่นอีกครั้งเนี่ยนะ?ถ้าหากยังไม่ได้ดินแดนหมอกมา และยังไม่ฝึกตนจนถึงขั้นผู้ยิ่งใหญ่เซียนทองคำ เจ้าก็อย่าได้คิดที่จะไปที่นั่นเลย!”“กว่าจะฝึกตนจนถึงขั้นผู้ยิ่งใหญ่เซียนทองคำ ฉันไม่รู้ว่ามันจะต้องใช้เวลานานเท่าไหร่”ฉินเฉาตอบหลัวเต๋ออยู่ภายในใจ “และยิ่งไปกว่านั้น กว่าขุมทรัพย์หมอกจะปรากฏออกมา ฉันก็ไม่รู้ว่าจะต้องรอไปอีกกี่ปี ถึงจะเห็นสัญญาณเตือนของมันแล้ว แต่ไม่รู้ว่ามันจะปรากฏออกมาจริง ๆเมื่อไหร่กันแน่”“อีกไม่นานหรอก เจ้ารอคอยมันก่อนเถอะ”หลัวเต๋อเอ่ยปลอบใจ“ลูกพี่ไม่
