ี่ยอดเยี่ยมเหลือเกินหานหยู่เจ๋อคาดไม่ถึงว่าศิษย์น้องของตัวเองจะทำเรื่องแบบนี้ลงได้“เจียงเฉิน เจ้าวางแผนได้อย่างแยบยลจริง ๆ”เขาอดไม่ได้ที่จะพูดเช่นนั้นออกมา“ศิษย์พี่เจ้าสำนักเป็นอะไรไป? ท่านคิดที่จะสาดโคลนใส่ข้างั้นเหรอ?”เจียงเฉินกล่าวเยาะเย้ย “ฝันไปเถอะ ข้าไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย เมื่อครู่นี้ข้าอยู่ในห้องของตัวเองมาตลอด จะให้เสี่ยวถงมาพิสูจน์เรื่องนี้ก็ยังได้ ยิ่งไปกว่านั้นข้ากับฉินเฉาก็เป็นศัตรูคู่อาฆาตกันมีเพียงแต่ท่านคนเดียวเท่านั้นที่มีท่าทีคลุมเครือต่อเขา อีกทั้งท่านก็ยังรับผลประโยชน์มาจากเขาอีกด้วย ศิษย์พี่เอ๋ยศิษย์พี่ ในฐานะที่ข้าเป็นศิษย์น้อง ท่านควรจะให้ข้าพูดอะไรกับท่านดี? ถึงกล้าหักหลังสำนักไท่ยีเพื่อผลประโยชน์เล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น ท่านไม่สมควรที่จะเป็นเจ้าสำนักหรอก”“ข้าไม่สมควรที่จะเป็นเจ้าสำนัก แล้วใครกันล่ะที่สมควร? เจ้าน่ะเหรอ?”หานหยู่เจ๋อจ้องหน้าเจียงเฉิน“หึ ๆ ข้าพูดแบบนั้นไม่ได้หรอก แน่นอนว่าตำแหน่งเจ้าสำนักจะต้องเป็นของผู้ที่ทำคุณงานความดีอยู่แล้ว”เจียงเฉินนั้นชาญฉลาดมาก เขาเลี่ยงไม่ตอบคำถามของหานหยู่เจ๋อตรง ๆ “อย่างน้อยมันก็ไม่ใช่ที่ที่คนต˹าช้าอย่างเจ้าจะขึ้นไปนั่งได้ก็แล้วกัน”“เฮ้อ ศิษย์น้อง เจ้าเปลี่ยนไปมากจริง ๆ”หานหยู่เจ๋อทอดถอนหายใจออกมา “ตอนที่เจ้าก้าวเท้าเข้ามาในสำนักเป็นครั้งแรก ข้ายังจำได้ดีว่าเจ้าเป็นคนที่มีคุณธรรมมากแค่ไหนถึงแม้ว่าเ
