ับ เจ้าสำนักหานลองดูก่อนเถอะ”ฉินเฉาส่งเอกสารเหล่านั้นให้หานหยู่เจ๋อ“นี่มัน……”หานหยู่เจ๋อมองดูอักษรจีนตัวย่อที่อยู่บนหน้าเอกสารเหล่านั้นอย่างไม่เข้าใจ“เอาล่ะ ฉันจะอ่านให้ฟังเอง”ฉินเฉาคิดในใจว่าหานหยู่เจ๋ออาจจะไม่เชี่ยวชาญในการใช้อักษรจีน เขาจึงหยิบเอกสารสัญญาขึ้นมาอ่านให้ฟัง“ในสัญญาได้กำหนดข้อตกลงเอาไว้ตามนี้ ประการแรก เมื่อสำนักไท่ยีส่งอาร์ติแฟคที่มีคุณภาพดีให้กับเมืองไท่กู่ เมืองไท่กู่จะส่งอาร์ติแฟคเหล่านั้นเข้าสู่โรงประมูล และกำไรที่ได้มาจะถูกแบ่งให้กับสำนักไท่ยีเจ็ดส่วน และให้กับเมืองไท่กู่ของพวกเราสามส่วน เรื่องนี้เห็นควรว่ายังไง?”“ไม่ยุติธรรม!”ผู้อาวุโสคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาทันที “สำนักไท่ยีสกัดกลั่นอาร์ติแฟคขึ้นมาด้วยความเหน็ดเหนื่อย แล้วทำไมต้องเสียกำไรสามส่วนให้กับพวกเจ้าด้วย พวกเจ้าจะปล้นกันหรือไง!”“ลุง ฉันว่าลุงคงจะแก่จนเลอะเลือนไปแล้วจริง ๆ”ฉินเฉามองตาแก่เจ้าเล่ห์คนนั้นด้วยสายตาดูถูกอย่างอดไม่ได้“เจ้ากล้าหาว่าข้าแก่จนเลอะเลือนงั้นเรอะ!”ชายชราโมโหจนจะตายไปให้ได้“แน่นอน นั่นเพราะว่าลุงเลอะเลือนไปแล้วจริง ๆ น่ะสิ”ฉินเฉาตบเอกสารลงบนโต๊ะ แล้วกล่าวออกมาว่า“ถ้าหากไม่มีโรงประมูลในเมืองไท่กู่ของพวกเรา อาร์ติแฟคของพวกนายจะขายได้ราคาเท่าไหร่กันเชียว? ลองยกตัวอย่างดูว่าถ้าพวกนายสกัดกลั่นกระบี่เล่มหนึ่งออกมา มันอาจจะมีมูลค่า 10,000 คริสตัลวิญญาณ พวกนายก็ยังสามารถขายมันออกไปได้ แต่ในโรงปร
