ากำลังทะเลาะกับหยูลู่อยู่ เขาก็เริ่มรู้สึกละอายใจในความชั่วร้ายของตัวเองหากไม่ใช่คำพูดที่ชั่วร้าย เขาก็ไม่มีทางที่จะเอาชนะหยูลู่ได้“เกาะของนายอยู่ที่ไหน? แล้วนายจะให้ฉันไปเมื่อไหร่?”หยูลู่เอ่ยถาม“ที่เกาะแลบราดอร์ในหมู่เกาะมัลดีฟส์……”ฉินเฉาบอกตำแหน่งให้หยูลู่รู้“ดีมาก ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง ถ้านายไปถึงที่นั่นเมื่อไหร่ ฉันจะมอบเกาะสวย ๆ ให้กับนาย”หยูลู่กล่าวออกมา“อืม แต่ในตอนนี้มีกองกำลังที่คอยป้องกันเกาะอยู่”ฉินเฉากล่าวออกมา “ที่นั่นมีองค์กรหลัวซาของฉันอยู่ด้วยเพราะว่านอกจากพวกเรา ก็ยังมีมาเฟียแฟมิลีหนึ่งที่กำลังหมายตาเกาะนั้นอยู่เหมือนกัน ดังนั้นพวกเราควรที่จะต้องมีกองกำลังป้องกันเอาไว้”“นายอยากได้ทหารรับจ้างหรือเปล่า?”หยูลู่เอ่ยแนะนำ“ไม่จำเป็นหรอก หลัวซาคือองค์กรรับจ้างที่ดีที่สุดอยู่แล้ว”ฉินเฉาหัวเราะออกมา“อืม ถ้านายตัดสินใจแบบนั้นก็ดีแล้ว”หยูลู่พยักหน้า เธอวางปากกาหมึกซึมในมือลง แล้วกล่าวออกมา“นายไม่ได้มาที่นี่บ่อย ๆ เพราะงั้นพวกเราไปรับชาชามาจากโรงเรียนแล้วไปหาอะไรกินกันดีกว่า”สายตาของหยูลู่นั้นเต็มไปด้วยความคาดหวัง“เอาสิ ถึงยังไงตอนนี้ฉันก็กำลังว่างอยู่แล้วด้วย”แน่นอนว่าฉินเฉาจะต้องตอบตกลงด้วยความดีใจนานมากแล้วที่เขาไม่ได้กินข้าวกับหยูลู่และเหลียวชาชาเมื่อก่อนตอนที่อยู่กับตระกูลเหลียว พวกเขากินข้าวด้วยกันทุกวัน“หึ ๆ …..”“หัวเราะอะไรของนาย?”หยูลู่หันไปมองฉินเฉา“จ
