สะท้อนไปด้วยหยาดน˺าตานี่คือน˺าตาแห่งความตื่นเต้น เธอไม่ได้เจอฉินเฉามานานมากแล้วในที่สุดคราวนี้ก็ได้เจอเขาสักที เธอจึงรู้สึกมีความสุขมาก“เคย์โกะ… ฉันทำให้เธอลำบาก… ฉันขอ…..”ฉินเฉารู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมต่อเคย์โกะเลยเขามาถึงประเทศญี่ปุ่น แต่กลับไม่ไปหาเธอเขาไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเคย์โกะได้ยังไง และสิ่งที่สำคัญที่สุด คือหลังจากที่ไปเจอเธอแล้ว เขาก็ไม่เต็มใจที่จะลาจากเธอไปความรู้สึกเป็นสิ่งที่ซับซ้อนมากที่สุดฉินเฉาทำท่าจะพูดอะไรออกไป แต่เคย์โกะยื่นนิ้วชี้มากดริมฝีปากของฉินเฉาเอาไว้เบา ๆ“ชู่ว! ผู้ชายของฉันจะต้องไม่พูดคำว่าขอโทษออกมา”“แต่ว่าฉัน…..”“ฮิ ๆ คุณขยับเข้าไป แล้วให้ฉันนั่งด้วยได้มั้ย?”เคย์โกะยกมือเล็ก ๆ ของเธอขึ้นมาดันตัวฉินเฉาแต่ฉินเฉายื่นมือข้างหนึ่งมาคว้าเคย์โกะเอาไว้ในอ้อมแขน“ว้าย!”เคย์โการ้องอุทานออกมา ก่อนที่จะสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของฉินเฉาแต่ฉินเฉานั้นรู้สึกถึงความนุ่มนวลที่ห่างหายไปนานเคย์โกะยังคงอ่อนโยนและนุ่มนวลเหมือนกับน˺าอยู่เช่นเดิมเหล่าผู้ติดตามที่อยู่ข้างหลังพากันหันหน้าหนีไปทางอื่นอย่าหันไปมองเรื่องส่วนตัวของท่านผู้นำตระกูล อย่าหันไปมอง!“เคย์โกะ เธอโกรธฉันบ้างหรือเปล่า?”ฉินเฉากอดเคย์โกะเอาไว้ แล้วสูดดมกลิ่นหอมจากเส้นผมของเธอพลางเอ่ยถาม“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง? คุณเป็นผู้ชายของเคย์โกะ และคุณก็ยังมีธุรกิจใหญ่ของคุณ”เคย์โกะหันหน้ามาพูดกับเขาอย่างจริงจัง “เคย์โกะเ
