นชิงเป่ยอิงที่ได้ช้อนมาเสียที หันหน้ามายิ้มให้ฉินเฉาแต่ฉินเฉาได้ที ปัดช้อนจนกระเด็นตกลงไปอีกครั้ง “หล่นอีกแล้วคลานไปเก็บมันมาสิ”“มะ ไม่เอาแล้ว….. ฮึ่ม ท่านผู้นำตระกูล จะบ้าหรือไง… อุ้มหมาตัวเมียของท่านลงไปสิ…..”และแล้วทั้งสองคนก็เริ่มออกกำลังกายในท่าคลานกันอีกครั้งแต่คราวนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบ พวกเขาก็ยังไม่ได้หยิบช้อนขึ้นมาอันชิงเป่ยอิงนอนลงบนอ้อมแขนของฉินเฉา ทั้งสองคนกลับมานั่งอยู่บนโซฟาอีกครั้ง“ท่าน ท่านผู้นำตระกูลคะ… พวกเราได้ตรวจสอบข้อมูลของเกาะนั้นมาอย่างครบถ้วนแล้ว เรื่องขั้นตอนอื่น ๆ ยังสามารถจัดการได้ แต่ว่ายังมีปัญหาบางอย่าง ที่อาจจะต้องให้ท่านผู้นำตระกูลเป็นคนตัดสินใจ”“โอ้? เรื่องอะไรล่ะ?”ฉินเฉาจ้องมองรูปภาพในเอกสารข้อมูลของเกาะ ที่นี่คืออาณาจักรในฝันของซูเฟย เขาจะต้องได้มันมาครอบครองให้ได้“มีมาเฟียอิตาลีแฟมิลี่หนึ่ง พะ พวกเขาก็หมายตาที่นี่เอาไว้เหมือนกันค่ะ…..”อันชิงเป่ยอิงเริ่มหายเหนื่อยขึ้นเล็กน้อย แล้วกล่าวต่อไปว่า“คนขายบอกว่า อีกฝ่ายเสนอราคามาให้ไม่น้อยเลย….. นอกจากนี้แฟมิลี่ของพวกเขาก็ยังมีอิทธิพลมาก คนขายก็เลยไม่กล้าไปทำให้พวกเขาขุ่นเคือง…..”“เป็นแบบนั้นเองเหรอ? งั้นคนขายกำลังหมายความว่ายังไงกันแน่?”“นั่นแปลว่า… อีกฝ่ายขอซื้อเกาะนี้และจ่ายเงินมัดจำไปแล้วถึงแม้ว่าพวกเราจะเสนอค่าเสียหายไปให้จำนวนมาก แค่พวกเขาก็ไม่กล้าขายให้พวกเราค่ะ…..”“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันจะเป็นคนออกโ
