“ข้าต้องเข้าใจอะไร?”เจียงเฉินจ้องมองคนที่ไม่กล้าเปิดเผยใบหน้าของตัวเอง “แล้วเจ้าเป็นใครกันแน่?”“ตัวตนของข้าไม่สำคัญ”ชายคนนั้นเอ่ยปากออกมา “ข้าเป็นใคร มันไม่ใช่เรื่องที่สำคัญอะไรสำหรับเจ้า สิ่งที่สำคัญจริง ๆ ควรจะเป็นเรื่องที่ว่า สำนักไท่ยีจะเป็นของใครในอนาคต ข้าพูดถูกหรือเปล่า?”เสียงของชายคนนั้นช่างเหมือนกับเสียงของปีศาจแต่ละคำพูดล้วนสัมผัสเข้าไปถึงข้างในจิตใจของเจียงเฉิน“เจ้าลองคิดดูสิ การดำเนินงานทุกอย่างภายในสำนัก ล้วนเป็นหน้าที่ของเจียงเฉินเพียงคนเดียว ถึงแม้ว่าหานหยู่เจ๋อคนนั้นจะเป็นเจ้าสำนัก เป็นศิษย์พี่ของเขา แต่เขาเคยทำสิ่งใดเพื่อสำนักบ้าง?”“เจ้าทุ่มเทให้กับสำนักไปตั้งมากมาย แต่เจ้าดูสิ่งที่พวกเขาทำเพื่อเจ้าในตอนนี้สิ”“ศิษย์ของเจ้าตายไปทั้งคน แต่พวกเขากลับไม่สนใจไยดี อีกทั้งยังไปผูกมิตรกับประมุขของนิกายหลัวซาแทน เจ้าไม่คิดว่าเรื่องนี้เป็นการดูถูกเจ้าซึ่ง ๆ หน้าหรอกเหรอ? ในใจของพวกเขา เจียงเฉินเป็นใครในสำนักไท่ยีแห่งนี้กันแน่?”“ข้า…..”เจียงเฉินพูดอะไรไม่ออก เมื่อถูกอีกฝ่ายถามเช่นนั้น“จะดีจะร้ายยังไง ข้าก็ยังเป็นศิษย์ที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่งอยู่ดี…..”“ใช่ เจ้าเป็นศิษย์ที่ยอดเยี่ยม แต่เจ้าไม่ได้เป็นผู้อาวุโสเลยด้วยซ˺า”ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ“ไร้สาระ! ตราบใดที่ข้าฝึกตนไปอีก 100 ปี ข้าก็จะมีสิทธิ์กลายเป็นผู้อาวุโสได้เหมือนกัน!”“100 ปีเชียวเหรอ?”ชายคนนั้นหัวเราะออกมาอีกครั้ง “นี่เป็นเรื่
