ไม่ได้สนใจศิษย์น้องอย่างข้าเลยน่ะสิ ไอ้เวรเอ๊ย!”เขากระทืบเท้าลงบนพื้น ทั้งอิฐและหินที่อยู่บนพื้นแตกเป็นเสี่ยงทันที“เขาไม่สนใจเรื่องของข้า แล้วยังไปเชิญประมุขของนิกายหลัวซาผู้สมควรตายคนนั้นให้มาเป็นแขกในสำนักไท่ยีอีก บัดซบ! สิ่งที่เขาทำมันเรียกว่าอะไร!”“เอ๊ะ! ทำไมกันล่ะ!”ซูหรุ่ยตกตะลึง “ฉินเฉาคนนั้นไม่ใช่ศัตรูที่ฆ่าศิษย์พี่หรอกเหรอ?”“ก็ใช่น่ะสิ เพราะแบบนั้น ไอ้เวรนั่น เขาไม่สมควรที่จะเป็นเจ้าสำนักของสำนักไท่ยีพวกเราเลย เขาเป็นแค่คนขี้ขลาดเท่านั้น”เจียงเฉินคำรามออกมา “ไม่ได้การ ข้ายอมไม่ได้ ข้าจะต้องไปพบเขาอีกครั้ง!”เมื่อพูดจบ เขาก็รีบเดินออกไปจากประตูและรีบมุ่งหน้าไปยังยอดเขา ซึ่งเป็นที่พักของหานหยู่เจ๋อ เจ้าสำนักของสำนักไท่ยี“เจ้าสำนักบัดซบ ฉินเฉาบัดซบ สารเลวกันทั้งหมด!”เจียงเฉินก่นด่าทั้งคู่ไม่หยุดปาก ในขณะที่กำลังเดินอยู่บนเขา“ในเมื่อพวกมันน่ารังเกียจถึงเพียงนั้น แล้วทำไมเจ้าจึงไม่แก้แค้นล่ะ?”แต่ในขณะนั้นเอง เสียงอันมืดมนก็ดังขึ้นมาจากพุ่มไม้ที่อยู่ใกล้ ๆ“ใคร!”เจียงเฉินตะโกนออกมา ในขณะเดียวกันก็กระแทกฝ่ามือเข้าใส่บริเวณนั้นตูม!พุ่มไม้เหล่านั้นเสียหายและกระจัดกระจายออกไปด้วยพลังเซียนของเขาทางโล่งได้เผยออกมาทันทีแต่ที่นั่นกลับมีชายที่สวมเสื้อคลุมสีดำคนหนึ่ง กำลังยืนอยู่ท่ามกลางต้นไม้ในป่าใบหน้าของเขาถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาสีดำ เจียงเฉินจึงมองเห็นใบหน้าของเขาได้อย่างไม่ชัดเจน“เจ้าเป็นใ
