“ไอ้ชั่ว ไอ้คนชั่ว!”เจียงเฉินตัวสั่นเทิ้ม “ดีมาก ดูเหมือนว่าเจ้าจะเจอคนหนุนหลังดี ๆแล้วสินะ”“อาจารย์… ข้า…..”เซียวพ่านมีสีหน้าละอายใจ“นายไม่ต้องไปเรียกเขาว่าอาจารย์อีกต่อไปแล้ว”ซูเฟยกล่าวเตือนเขา “คนที่คิดจะฆ่านาย จะเป็นอาจารย์ของนายได้ยังไง? ตอนนี้เขาเป็นศัตรูของนาย เป็นศัตรูของนิกายหลัวซา นายไม่จำเป็นต้องลงมือหรอก แค่ยืนมองอยู่เฉย ๆ ก็พอ”“ขะ ข้า…..”เซียวพ่านไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง“อันที่จริง นายไม่ควรที่จะออกมาเลยด้วยซ˺า”เสี่ยวไป๋ถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างอดไม่ได้เรื่องนี้เริ่มยุ่งเหยิงขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว“ไม่ว่าใครจะปกป้องเจ้าอยู่ วันนี้ข้าก็จะต้องล้างมลทินในสำนักให้ได้! ไอ้คนชั่ว วันนี้แหละที่จะเป็นวันตายของเจ้า จงไปขอขมาศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้าซะเถอะ!”สิ้นเสียง เขาก็ควบคุมเจดีย์แห่งสรรพสิ่งให้ลอยขึ้นไปอีกครั้ง“ดูเหมือนว่าวันนี้ คงไม่สามารถพูดคุยกันได้แล้วสินะ”ซูเฟยเอ่ยปากขึ้นมาหานหยู่เจ๋อก็ถอนหายใจออกมาเช่นกัน ศิษย์น้องเจียงเฉินของเขามีความเกลียดชังอยู่ในดวงตาทั้งสองข้างอย่างเต็มเปี่ยม“พูดคุยเหรอ? ผลลัพธ์ในวันนี้ จะมีเพียงแค่นิกายหลัวซาของพวกเจ้าถูกฆ่าล้างบางเท่านั้น ไม่ว่าใครก็ไม่อาจมีชีวิตรอดไปได้!”เจียงเฉินคำรามลั่น “นี่คือจุดจบของผู้ที่มายั่วโมโหสำนักไท่ยียังไงล่ะ”สิ้นเสียง เขาก็ควบคุมเจดีย์แห่งสรรพสิ่งให้ขยายตัวอย่างต่อเนื่องเพียงชั่วพริบตาเดียวมันก็กลายเป็นเจดีย์ที่สูงมากกว่า 10 เมตร
