เมืองไท่กู่เป็นสถานที่ที่ดีจริง ๆหานหยู่เจ๋อไม่เคยมาที่นี่มาก่อน แต่สำหรับครั้งแรก เขาคิดว่าที่นี่เป็นสถานที่ที่ดีไม่น้อยที่นี่ไม่ได้ปนเปื้อนมลพิษสกปรกอย่างในสังคมปัจจุบัน แต่ยังคงมีอากาศที่ดีและสดชื่น อีกทั้งยังมีผู้คนเนืองแน่นไปทั่วทุกที่เขาเห็นอาร์ติแฟคที่สำนักไท่ยีเป็นผู้สกัดกลั่นวางขายอยู่ทั่วเมืองสิ่งเหล่านี้คงจะเป็นกำไรของสำนัก“ตราบใดที่เมืองไท่กู่กลายเป็นอุตสาหกรรมของพวกเรา ยอดขายทั้งหมดก็จะตกเป็นของสำนักไท่ยี และยังหลีกเลี่ยงภาษีไปได้จำนวนไม่น้อย”เจียงเฉินกล่าวกับศิษย์พี่เจ้าสำนักของตน “เมื่อถึงตอนนั้น รายได้ของสำนักไท่ยีจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ศิษย์ในสำนักก็จะไร้ความกังวลใจและมีสมาธิจดจ่ออยู่กับการสกัดกลั่นได้อย่างเต็มที่”“เป็นเรื่องที่ดีทีเดียว”“แต่ว่าตอนนี้เมืองไท่กู่ถูกยึดครองไปแล้ว”เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของเจียงเฉินก็เบิกโพลงด้วยความโกรธร่างกายก็พลันสั่นเทิ้ม “และศิษย์เอกที่น่าสงสารของข้า ก็ยังถูกคนที่ยึดครองเมืองไท่กู่สังหารอีกด้วย!”“สำหรับเรื่องนี้ พวกเราจะต้องล้างแค้นให้กับเจ้าอย่างแน่นอน”นักพรตคนหนึ่งที่มีชื่อว่า ถังหยิน เดินเข้ามา เขาเองก็เป็นศิษย์พี่ของเจียงเฉินเช่นเดียวกัน นอกจากนี้พื้นฐานการฝึกตนของเขายังทำลายโซ่ตรวนได้อย่างรวดเร็วมาก จนตอนนี้เขาสามารถเข้าสู่ขั้นเซียนทองคำได้แล้วศิษย์พี่ทั้งสองคนที่ศิษย์พี่เจ้าสำนักได้พามาด้วยกันนั้น ล้วนเป็นปรมาจารย์ชั้นยอ
