ข้า พวกท่านไม่เพียงแต่จะไม่สนใจ แต่กลับโยนความรับผิดชอบทั้งหมดลงมาบนหัวข้า ดีมาก พวกท่านช่างเป็นคนดีจริง ๆ แต่ข้าว่านอกจากพวกท่านจะนั่งกินนอนกิน รอคอยวันตายแล้ว พวกท่านก็ไม่มีปัญญาทำอย่างอื่นหรอก”“นี่ ศิษย์น้องเจียงเฉิน… จะ เจ้าจะพูดแบบนี้ไม่ได้นะ…..”นักพรตคนหนึ่งกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกผิดถึงแม้ว่าคำพูดของเจียงเฉินจะฟังดูน่าอึดอัดใจ แต่ทั้งหมดนี้คือเรื่องจริง“ส่วนศิษย์พี่เจ้าสำนัก ท่านเอาแต่พร˹าบอกว่าให้ตั้งใจฝึกฝนอยู่ได้ทั้งวัน แต่ท่านเคยมาดูดำดูดีสำนักที่ใหญ่โตเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”สายตาของเจียงเฉินเหลือบไปมองหานหยู่เจ๋อ “ท่านเป็นเจ้าสำนักแต่ทุกวันนี้ อาหารและเสื้อผ้าของศิษย์มากมายภายในสำนักล้วนเป็นหน้าที่ของข้าทั้งนั้น ท่านจะมาเข้าใจความกดดันของข้าได้ยังไง? เมืองไท่กู่เป็นสิ่งที่จำเป็นมากสำหรับสำนักไท่ยี หากมีมัน อย่างน้อยความกดดันของข้าก็บรรเทาไปได้ครึ่งหนึ่ง ขอเพียงแค่มีมันเท่านั้น ข้าก็จะได้วางใจ แล้วไปตั้งใจอุทิศตนให้กับการฝึกตนเสียที ตอนนี้ข้าไม่มีแม้กระทั่งพลัง เพียงแค่เรื่องภาระหนัก ๆ ภายในสำนักก็ทำให้ข้าตกที่นั่งลำบากจะแย่อยู่แล้ว”หานหยู่เจ๋อนิ่งงันหลังจากที่ได้ยินเจียงเฉินบ่นออกมา“แล้วเจ้าวางแผนว่าจะทำยังไงกับเรื่องนี้?”“ต้องไปแก้แค้นนิกายหลัวซา!”เจียงเฉินกล่าวออกมา “ถ้าหากความแค้นนี้ไม่ถูกชำระ ศิษย์เอกของข้าก็จะไม่มีความหมายอีกต่อไป แล้วทั่วทั้งโลกของผู้ฝึกตนก็จะคิ
