ดอยู่แล้วนี่”“ถึงยังไงเจ้าก็ต้องใส่ใจให้มากกว่านี้ และรีบเปิดขุมทรัพย์หมอกออกมาให้เร็วที่สุด การนำดินแดนหมอกออกมาถือเป็นเรื่องที่สำคัญมาก”“เข้าใจแล้ว……”ฉินเฉาและหลัวเต๋อพูดคุยกันอีกหลายคำ ก่อนที่เขาจะตามฮัวเหนียงไปพบกับซูเฟยแต่ในขณะนั้นเอง ณ ด้านนอกเมืองไท่กู่ ฝ่ายหวังจุนและซูหรุ่ยกำลังรีบเดินทางกลับไปยังสำนัก“บัดซบ! ข้าไม่คิดเลยว่าเซียวพ่านจะทรยศต่อสำนักของพวกเราจริง ๆ และข้าก็ไม่คิดเลยว่าพวกเราจะต้องพ่ายแพ้ให้กับประมุขของนิกายหลัวซาคนนั้น!”“ศิษย์พี่ ท่านคิดว่าทำไมศิษย์น้องถึงได้หักหลังพวกเรา?”จู่ ๆ ซูหรุ่ยก็เอ่ยถามขึ้นมาด้วยความแปลกใจ“ข้าจะไปรู้ได้ยังไง เจ้าไม่ต้องไปเรียกมันว่าศิษย์น้องอีกต่อไปแล้วมันไม่คู่ควรกับชื่อนี้หรอก”“ศิษย์พี่…..”“เหอะ หลังจากที่กลับไปถึงสำนัก ข้าจะต้องไปรายงานเรื่องนี้กับอาจารย์ แล้วบอกให้อาจารย์ไปกวาดล้างสิ่งอัปมงคลในสำนักซะ”หวังจุนกล่าวออกมาอย่างเย็นชา“แต่ข้าเกรงว่าเจ้าคงจะไม่มีโอกาสนั้นอีกต่อไปแล้ว…..”ในขณะนั้นเอง น˺าเสียงอันเย็นยะเยือกก็ดังออกมาจากก้อนเมฆที่อยู่ในบริเวณนั้น“ใครน่ะ!”ทั้งสองคนรีบหันหน้าไปมองเมฆที่อยู่ด้านหลังทันที“หึ ๆ …. พวกเจ้าคิดว่าหลังจากที่ยั่วโมโหท่านประมุขแล้วจะเดินจากไปเฉย ๆ ได้หรือไง?”ร่างของชายคนหนึ่งผู้สวมเสื้อคลุมสีดำ และมีหน้ากากตัวตลกอยู่บนใบหน้า ได้ปรากฏตัวออกมาจากเมฆก้อนนั้นอย่างช้า ๆ“เจ้าเป็นคนของนิกายหลัวซางั้นเหรอ?”ดว
