ได้เห็นว่าเขาถูกตบปาก เหล่าผู้พิทักษ์กลับไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองแต่กลับกัน พวกเขากำลังมีความสุขบนความทุกข์ของอีกฝ่ายแทนพวกเขานึกอยากจะจัดการชายผู้อวดดีคนนี้มาตั้งนานแล้ว แต่ปกติมีเจ้าเมืองน้อยคอยอยู่ข้าง ๆ พวกเขาจึงไม่มีโอกาสได้เข้าไปจัดการอีกฝ่ายสักที“ฮึ่ม พวกเจ้าตาบอดหรือไง!”หวงนั่วนั่วใช้อำนาจข่มขู่คนอื่นเหมือนอย่างที่เคยทำ เมื่อได้เห็นผู้พิทักษ์ในชุดขาวที่เขาคุ้นเคยเช่นนี้ เขาจึงต่อว่าออกมาเสียงดังอย่างอดไม่ได้ “ไม่เห็นผู้ชายคนนั้นรึไง? มันจงใจใช้วิชาชั่วร้ายของมันมาทำให้พวกเขาอัดข้าเช่นนี้!”“สหาย จะพูดอะไรจำเป็นที่จะต้องมีหลักฐานนะ”ฉินเฉาที่อยู่อีกด้านกล่าวออกมา “แกบอกว่าฉันใช้วิชาชั่วร้าย แกมีหลักฐานงั้นเหรอ?”“จะ เจ้า เจ้าเก่งนักใช่มั้ย!”หวงนั่วนั่วตะโกนออกมา “พวกเจ้ามัวแต่มองอะไรกันอยู่ รีบเข้ามาจับเขาไปสิ!”“เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร?”ผู้พิทักษ์คนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยพึมพำออกมา “เมื่อก่อนเจ้าอาจจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่หวง แต่พอเจ้าเมืองน้อยไม่อยู่ที่นี่แล้ว ตอนนี้เจ้าก็เป็นได้แค่ตะพาบน˺าหวงเท่านั้นแหละ และข้าขอบอกอะไรเจ้าเอาไว้ตอนนี้เจ้าเมืองผู้ปกครองที่นี่ก็คือนางเซียนซูและนางเซียนฮัว เอาล่ะทุกคนแยกย้ายไปกันเถอะ ไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไรหรอก”ผู้พิทักษ์ในชุดขาวกล่าว ก่อนที่จะพาลูกน้องของตัวเองเดินกลับไปทิ้งให้หวงนั่วนั่วยืนจ้องมองอยู่ด้านหลังอย่างทำอะไรไม่ได้แม่งเอ๊ย สถานการณ์ในตอนนี้มั
