ฝ่ายเซียวพ่านที่กำลังเล่นเกมหั่นผลไม้เหลือบตามอง แล้วก้มหน้าลงอีกครั้ง “ไม่รู้สิ ข้าไม่คุ้นหน้าเลย”“ดูสิ พวกเราไม่รู้จักนาย”ฉินเฉายักไหล่ “ดังนั้นถ้าหากอยากให้ลดราคา มันเป็นไปไม่ได้หรอก เชิญนายกลับไปเถอะ”“อยากให้ลดราคาน้องสาวเจ้าสิ!”ชายหนวดเฟิ้มทุบหน้าอก พร้อมทั้งตะโกนออกมา “มีใครบ้างที่จะไม่รู้จักข้า? ข้า หวงนั่วนั่ว ผู้ยิ่งใหญ่แห่งเมืองไท่กู่ยังไงล่ะ!”“เชี่ย มาบอกว่าตัวเองเป็นผู้ยิ่งใหญ่เนี่ยนะ?”ฉินเฉากะพริบตา “แล้วผู้ยิ่งใหญ่ที่ว่ามันเป็นยังไงล่ะ? ฉันเองก็อยากฟังเหมือนกัน”“อะแฮ่ม หากพ่อค้าแม่ค้าคนไหนที่อยู่ที่นี่ไม่ให้ค่าคุ้มครองแก่หวงนั่วนั่ว หวงนั่วนั่วก็จะไม่อนุญาตให้พวกเขาเปิดร้าน”หวงนั่วนั่วกล่าวด้วยความภาคภูมิใจ“โอ้?”ฉินเฉาเลิกคิ้ว “ไม่มีใครมาจัดการนายเลยเหรอ?”“จัดการข้า? จะจัดการข้าได้ยังไง? ข้าขอบอกเจ้าเอาไว้ว่าหวงนั่วนั่วกับเจ้าเมืองน้อย ยินเหยียนเผิงนั้นเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน”หวงนั่วนั่วหัวเราะออกมา “ในเมืองไท่กู่แห่งนี้ ข้านับว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่ ไม่มีใครกล้ามาจัดการข้าหรอก!”ยินเหยียนเผิง?ฉินเฉามองหน้าเซียวพ่านเซียวพ่านก็เงยหน้าขึ้นมามองฉินเฉาเช่นกันหมอนั่นไม่ได้วิ่งแจ้นไปยังสำนักไท่ยีแล้วเหรอ?“ยินเหยียนเผิงหนีไปแล้ว นายยังไม่รู้เหรอ?”ฉินเฉาเอ่ยถามออกมา“ข้า เรื่องนี้….. เจ้ารู้ได้ยังไง…..”จู่ ๆ สีหน้าของหวงนั่วนั่วก็มืดครึ้มลงในทันที“คนที่เป็นเจ้าเมืองในตอนนี้ไม่ใช่ทั้ง
