ว่าพลังเซียนอยู่แค่นิดหน่อยเท่านั้น“ข้าไม่คิดเลย ข้าไม่คิดเลยจริง ๆ”หลัวเต๋อที่อยู่ภายในร่างกายของเขาพึมพำออกมา “เมืองไท่กู่เล็กๆ นั่น กลับมีส่วนเกี่ยวข้องกับคนของสำนักไท่ยี เจ้าหนุ่มฉิน โชคของเจ้าคงจะไม่ได้ดีอย่างที่ข้าพูดเอาไว้เสียแล้ว”“จะต้องไปสนใจสำนักไท่ยี ไท่เอ้อนั่นทำไม? ถ้าหากพวกมันอยากเป็นศัตรูกับฉันมากนัก ฉันก็จะต่อสู้กับพวกมันก็พอแล้ว”ฉินเฉามีนิสัยแบบนี้ เขาไม่เคยปฏิบัติต่อศัตรูของตัวเองด้วยความสุภาพอยู่แล้วหากสุภาพต่อพวกมัน นั่นคือเรื่องที่โหดร้ายต่อตัวเอง“ข้าไม่คิดเลยว่าจะได้พบกับประมุขนิกายหลัวซาที่นี่”เซียวพ่านกล่าวออกมาด้วยความภาคภูมิใจ “หากข้าเอาชนะเจ้าได้เมื่อไหร่ ข้าจะมัดเจ้าแล้วส่งไปยังสำนักไท่ยี เมื่อถึงตอนนั้น อาจารย์ของข้าจะต้องดีใจอย่างแน่นอน!”“สิ่งที่นายคิด มันก็ฟังดูไม่เลว”ฉินเฉาเอามือกอดอก “แต่นายจะมีความสามารถนั้นหรือเปล่าน่ะสิ”“อย่ามาดูถูกสำนักไท่ยี อย่ามาดูถูกเซียวพ่านผู้นี้!”เขากล่าวออกมา จากนั้นจึงเอามือล้วงเข้าไปในถุงสมบัติทรัพย์อนันต์ของเขา “ข้าจะแสดงค่ายกลหนึ่งแสนกำลังทัพให้เจ้าได้เห็นเดี๋ยวนี้แหละ!”เขากล่าว ก่อนที่จะหยิบกระดานหมากรุกออกมา และโยนลงไปบนพื้นในชั่วพริบตาที่กระดานหมากรุกตกลงมาถึงพื้น สนามต่อสู้สีขาวดำขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นมา และกักขังให้ฉินเฉาเข้าไปอยู่ในนั้นหลังจากนั้นกล่องหมากรุกทั้งสองด้านก็เปิดโพล่งออกมา ตัวหมากสีขาวดำที่อยู่ด้านในก
