“ป้าฉิน!”ฉินหลิงและเจ้าหน้าที่ตำรวจต่างยืนรอข้างนอกด้วยความกังวลใจหากจะกล่าวว่าฉินหลิงดูกังวลยิ่งกว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจเหล่านี้ก็ไม่ผิดนัก เพราะว่าเสี่ยวอิงยังคงอยู่ด้านในนั้นตอนนี้ทั้งซูเฟยและซูจีก็ไม่อยู่ที่นี่ ดังนั้นเธอจึงต้องเป็นคนที่คอยดูแลเสี่ยวอิงแต่อยู่ ๆ เสี่ยวอิงกลับหายไปอย่างไม่ทันคาดคิด เธอจึงกังวลใจจนแทบจะบ้าตายอยู่รอมร่อโชคดีที่มีฉินเฉาอยู่ด้วย ไม่อย่างนั้นเธอเองก็คงไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไปถ้าหากไม่ใช่เพราะฉินเฉาสั่งไม่ให้เธอเข้าไปในธนาคาร เธอก็คงจะรีบเข้าไปต่อสู้และพาตัวเสี่ยวอิงออกมาด้วยตัวเองหากทำแบบนั้นไม่ได้ เธอก็จะใช้ตัวเองเป็นตัวประกันแทนเสี่ยวอิงจากนั้นก็จะพูดจาดี ๆ กับคนร้าย พยายามใช้ความรู้สึกและเหตุผลเข้าสู้จนสามารถเจรจากับพวกเขาได้แต่ในขณะที่เธอและคนอื่น ๆ กำลังรอคอยด้วยความทุกข์ร้อนใจทันใดนั้นร่างเล็ก ๆ ก็เดินออกมาจากธนาคารเมื่อได้เห็นร่างเล็ก ๆ และเสียงของเด็กที่คุ้นเคยนั้น ฉินหลิงก็น˺าตาไหลลงมาอย่างควบคุมไม่ได้ในทันที“เสี่ยวอิง ป้าฉินอยู่นี่ อยู่ตรงนี้!”เธอรีบโบกไม้โบกมือ และอ้าแขนรับเสี่ยวอิงให้กลับเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเธออีกครั้งในช่วงเวลาที่ได้กอดฉินอิง ฉินหลิงก็รู้สึกได้ถึงความอิ่มเอมใจที่ท่วมท้นเข้ามาสู่ร่างกาย“ป้าฉินร้องไห้ทำไมเหรอคะ?”ฉินอิงยื่นมือเล็ก ๆ ไปเช็ดน˺าตาให้ฉินหลิง“ใครรังแกป้าฉิน บอกเสี่ยวอิงมาได้เลย เสี่ยวอิงจะบอกให้ป๊ะป๋าไปสั่งสอ
