ถอะครับ”“ก็ได้ ดูเหมือนว่าข้าคงจะนั่งอาร์ติแฟตชิ้นนี้ไม่ได้จริง ๆ”เซียวพ่านรู้สึกเสียดายเป็นอย่างมาก แต่เขาก็ไม่ได้กระทำตัวอย่างโจร อาจารย์ได้สั่งเอาไว้ว่าถ้าหากไปถึงโลกมนุษย์เมื่อไหร่ เขาจะต้องไม่ใช้วิชาของเขาไปกลั่นแกล้งมนุษย์ธรรมดา ไม่อย่างนั้นจะถูกสวรรค์โกรธเคืองเอาได้ดังนั้นเซียวพ่านจึงรีบลงไปจากรถประจำทางคันนี้ทันที“เป็นบ้ามาจากไหนก็ไม่รู้……”คนขับรถขยับแขนที่รู้สึกชา และอดไม่ได้ที่จะสบถออกมาแต่ในเวลานี้มีคนสามคนหันมามองหน้ากัน และตามลงมาจากรถด้วย“อ๊า แล้วข้าจะต้องไปเล่นที่ไหนล่ะ? ข้าไม่รู้ทางซะด้วย”เซียวพ่านเดินไปเดินมาอยู่นาน เขารู้สึกได้ว่าเมื่อไม่มีเงิน สิ่งต่าง ๆที่นี่ก็ช่างดูยากเย็นเหลือเกินยิ่งไปกว่านั้น เมื่ออยู่ในโลกแห่งสีสันเช่นนี้ เขาก็จะต้องมีเขี้ยวเล็บบ้าง“อาจารย์ โลกมนุษย์นี่มันช่างน่ารำคาญจริง ๆ ข้าไม่มีเงินสักหยวนเลยนะอาจารย์”เสียงคร˹าครวญของเขาเรียกสายตาของคนมากมายให้หันมาจ้องมองหนุ่มน้อยคนนี้ท่าทางแตกต่างจากคนทั่วไป ทำไมเขาถึงได้พูดจาอย่างกับคนบ้าแบบนั้นล่ะ?ในขณะที่เซียนพ่านกำลังหาทางออกไม่เจอ ทันใดนั้นชายที่สะพายกระเป๋าสีดำคนหนึ่งก็เดินเข้ามาเอ่ยถาม“พ่อหนุ่ม นายอยากจะแลกเงินหยวนหรือเปล่า?”ชายคนนั้นถือธนบัตร 100 หยวนไม่กี่ใบในมือ และสะบัดไปมาต่อหน้าเซียวพ่าน“อยากสิ อยาก!”เซียวพ่านมีความสุขขึ้นมาทันที โดยที่ไม่ได้ถามว่าชายคนนี้มาจากไหนคริสทัลวิญญาณสามารถแลกเปล
