ันยังสะดวกต่อการขายอาร์ติแฟคของบางสำนักอีกด้วยเรื่องทั้งหมดนี้ถูกวางแผนเอาไว้หมดแล้วแต่เขาไม่คาดคิดเลยว่าเรื่องที่กำลังจะไปได้สวยกลับต้องมาพบเจอกับอุปสรรค ดันมีคนมาช่วงชิงเอาเมืองไท่กู่ไปเช่นนี้สำนักไท่ยีจะยอมให้มันเป็นแบบนั้นได้ยังไง?ถ้างั้นศิษย์รักของเขาก็แต่งงานออกไปอย่างเสียเปล่าน่ะสิจะเป็นไปได้ยังไง?เมืองไท่กู่นั้นเป็นกระเป๋าตังค์ของสำนักไท่ยี เขาจะอนุญาตให้คนนอกเข้ามายื่นมือเข้ามาสอดได้ยังไง?แต่ว่าด้วยนิสัยของศิษย์พี่จ่างเหมินแล้ว คงจะไม่เต็มใจที่จะครอบครองเมืองไท่กู่อย่างแน่นอนผู้ชายคนนั้นรู้จักเพียงแค่การสกัดกลั่นเท่านั้นเขาไม่สนใจอย่างอื่นเลยแม้แต่น้อยแววตาของเจียงเฉินพลันเปลี่ยนไป เขากำลังคำนวณผลกำไรและการขาดทุนอยู่อย่างต่อเนื่อง“อาจารย์ เมืองไท่กู่แห่งนี้เป็นของท่านครึ่งหนึ่งด้วยนะครับ!”ราวกับว่ายินเหยียนเผิงเห็นเจียงเฉินกำลังลังเล เขาจึงรีบราดน˺ามันลงบนกองไฟทันที “ท่านจะมองดูมันถูกคนอื่นมาแย่งไป โดยที่ไม่ทำอะไรเลยเหรอ?”“ตอนที่คนพวกนั้นมาชิงเมืองไป เจ้าไม่ได้เอ่ยชื่อสำนักไท่ยีออกไปหรือไง?”เจียงเฉินเอ่ยถาม“ข้าพูดออกไปแล้ว”ยินเหยียนเผิงรีบใส่สีตีไข่เรื่องอื่น ๆ เข้าไป “ข้าบอกออกไปแล้วว่าเมืองไท่กู่ของพวกเรามีสำนักไท่ยีคอยคุ้มครองอยู่ แต่พวกมันกลับบอกว่า พวกมันไม่เห็นสำนักไท่ยีอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย แล้วยังบอกอีกว่า สำนักไท่ยีก็เป็นเพียงแค่สำนักที่ล้าหลังเท่านั้น ไม่มีค่า
