นื้อเซียนสามคนกลายมาเป็นอันธพาลรับจ้างของเขาแล้วฮ่า ๆ ๆ ช่างน่าขันจริง ๆ!ยินเหยียนเผิงหัวเราะลั่นอย่างมีความสุขอยู่ภายในใจ แต่ฉากหน้ายังคงแสดงความซาบซึ้งออกไปแต่ในขณะนั้นเองเจียงเฉินได้หยิบโทรโข่งที่ตนเป็นคนสร้างออกมาจากสาบเสื้อ แล้วเปล่งเสียงออกมาว่า“หวังจุน ซูหรุ่ย เซียวพ่าน พวกเจ้าจงมาที่นี่เดี๋ยวนี้!”เมื่อเห็นว่าเจียงเฉินใช้โทรโข่ง ยินเหยียนเผิงก็นึกดูถูกอยู่ภายในใจสมัยไหนกันแล้ว ยังจะใช้ของล้าสมัยอย่างโทรโข่งอยู่อีกเหรอ?ตอนนี้เขาใช้โทรศัพท์มือถือกันหมดแล้วแม้แต่ลูกชายของเจ้าเมืองไท่กู่อย่างเขาก็ยังมีโมโตโรล่าใช่แล้ว ที่ปรึกษาทางด้านโลกมนุษย์ได้บอกเขาเอาไว้ว่า สิ่งของที่เหมือนกับอิฐก้อนใหญ่ที่ถูกเรียกว่าโทรศัพท์มือถือ ไฟฟ้าของมันสามารถอยู่ได้นาน อีกทั้งสัญญาณก็ดีมากด้วยและเขายังบอกว่า มันเป็นสิ่งของที่คนบนโลกมนุษย์นิยมใช้กันมากที่สุดยินเหยียนเผิงก็ชอบอุปกรณ์ชิ้นนี้มากเช่นกัน แต่เขาคิดว่ามันมีขนาดใหญ่เกินไปสักหน่อยและหากใช้ไปสักพักก็จะไม่มีไฟฟ้า อีกทั้งยังไม่สามารถเติมพลังลมปราณเข้าไปข้างในได้เมื่อเล่นไปนาน ๆ เขาก็มักจะรู้สึกปวดหัวขึ้นมาไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเช่นกัน แต่เขาคิดว่าโทรศัพท์มือถืออาจจะเหมือนกับอาร์ติแฟค หากมีพลังไม่เพียงพอ มันก็ยากที่จะควบคุมเขาคิดไม่ออกจริง ๆ ว่ามนุษย์คิดค้นสิ่งของอันตรายเช่นนี้ขึ้นมาได้ยังไงพวกเขาไม่ใช่ผู้ฝึกตนเสียหน่อย“อาจารย์”ในขณะที่ยินเหยียนเผิ
