ยินเหยียนเผิงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ในใจมารดามันเถอะ จะปกป้องหรือว่าซ˺าเติมข้ากันแน่!“เหอะ ข้าไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเขาคู่ควรกับน้องเสี่ยวเมิ่งของข้าตรงไหน อา น้องเสี่ยวเมิ่งของข้า…..”เมื่อกล่าวถึงซ่งเสี่ยวเมิ่ง ดวงตาของซูหรุ่ยก็เปล่งประกายขึ้นมาเล็กน้อยยินเหยียนเผิงอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นอีกครั้งยัยนี่ไม่ได้เป็นเลสเบี้ยนใช่มั้ย?ใช่แล้ว สมัยนี้เขาเรียกกันว่าเลสเบี้ยนคำศัพท์ของผู้คนสมัยใหม่ช่างแปลกประหลาดจริง ๆ“ในที่สุดข้าก็จะได้ไปเยี่ยมชมเมืองไท่กู่สักที”เซียวพ่านที่อยู่ข้าง ๆ นั้นมีนิสัยราวกับเด็กตัวเล็ก ๆ เขาไม่สนใจเรื่องการชิงเมืองไท่กู่กลับคืนมา เขาคิดเพียงแค่ว่าอยากจะออกไปจากสำนัก และไปเที่ยวเล่นในเมืองไท่กู่ในตำนานเท่านั้นถุงสมบัติทรัพย์อนันต์ของเขาเป็นอาร์ติแฟคที่สามารถพัฒนาต่อไปได้ บางทีในเมืองไท่กู่อาจจะมีสิ่งของบางอย่างที่ช่วยในการฝึกฝนของเขาอยู่ก็ได้ฮ่า ๆ ๆ เขาจะตั้งตารอเลยล่ะว่าแต่ ถ้าหากไปแล้วไม่ได้อะไรขึ้นมาล่ะ?“ถ้าหากไม่มีผลประโยชน์ ข้าก็จะไม่ไป!”ดังนั้นเซียวพ่านจึงมุ่ยปากและตะโกนออกมาเช่นนั้น“เหลวไหล นี่เจ้าจะไม่ฟังคำพูดของอาจารย์งั้นเหรอ!”เจียงเฉินจ้องมองศิษย์คนเล็กที่ทำให้เขาทั้งรักและปวดหัวมากที่สุด“ไม่เอาด้วยหรอก!”“มีประโยชน์สิ มีประโยชน์แน่นอน!”เพื่อเป็นการเพิ่มความอยากทวงคืนเมืองไท่กู่คืนมาให้มากขึ้น ยินเหยียนเผิงจึงจำใจหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาด้วยความเจ็บปวด“
