รเอาไว้จนขยับไปไหนไม่ได้แต่ทันใดนั้น เขากลับอ้าปากและปลดปล่อยสายฟ้าสีขาวออกมานี่คือกระบี่ปทุมพิสุทธิ์มันได้พุ่งทะยานไปยังศีรษะของหลูเหม่ยจวนดวงตาของหลูเหม่ยจวนพลันเบิกกว้างขึ้นมาเหตุการณ์เป็นแบบนี้แล้ว เขายังคิดที่จะกำจัดเธออยู่อีกงั้นเหรอ?เห็นได้ชัดว่าพลังของเขานั้นอ่อนแอมาก เขาไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันกับเธอหลูเหม่ยจวนนิ่งงันไม่ขยับไปไหน แต่กระบี่ปทุมพิสุทธิ์ที่อยู่ตรงหน้ากลับกลายเป็นเลือดที่ไหลนองอยู่บนพื้นทันทีเธอควบคุมให้อสูรโลหิตของเธอละลายมันเพื่อป้องกันตัว“นายคิดที่จะตายจริง ๆ เหรอ?”“แค่ก ๆ …..”ฉินเฉาไอออกมาเป็นเลือด “ไม่ใช่ว่าฉันตาย… แต่เป็นเธอต่างหากที่ตายไปแล้ว”เขาจ้องมองหลูเหม่ยจวนด้วยแววตาเศร้าหมอง “ถึงแม้ว่าในตอนนี้เธอจะแข็งแกร่งและน่ากลัวมากขึ้น… แต่ฉันก็ยังชอบหลูเหม่ยจวนในอดีต… หลูเหม่ยจวนคนที่เอาแต่ใจ และมุ่งมั่นทำตามความฝันที่จะเป็นดาราให้ได้…..”“หุบปาก หุบปากเดี๋ยวนี้!”ดวงตาของหลูเหม่ยจวนเปล่งแสงวาวโรจน์ออกมาอย่างดุดันมือโลหิตออกแรงบีบให้แน่นขึ้น นั่นทำให้ฉินเฉาอาเจียนเป็นเลือดออกมาอีกครั้งหากเป็นแบบนี้ เขากลัวว่าอิงเทียนจะตื่นขึ้นมาและถ้าหากอิงเทียนตื่นขึ้นมา เฮยฉีหลินจะต้องใช้โอกาสนี้ในการลงมือจัดการเขาอย่างแน่นอนเขากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก“ฉันจะถามนายเป็นครั้งสุดท้าย นายอยากมีชีวิตอยู่หรืออยากตายกันแน่?”“ฉะ ฉันก็มีเรื่องที่อยากจะถามเธอเหมื
