อบขมวดคิ้วมุ่น “ข้าควรที่จะเพิ่มพลังให้มากกว่านี้…..”“ฉันจะตัดร่างของแกให้กลายเป็นชิ้น ๆ แล้วดูซิว่าแกจะยังอวดดีได้อีกหรือเปล่า!”ฉินเฉากล่าวออกมา ในมือของเขาถือเคียวเล่มยาวสีดำของราชันย์ภูตเก้าเร้นลับเอาไว้สาเหตุที่ก่อนหน้านี้เขาไม่กล้าใช้เคียว เป็นเพราะว่าถึงแม้จะเป็นการโจมตีบนอากาศ แต่พลังของเคียวก็ยังส่งผลกระทบอยู่ดีถ้าหากปราณแห่งความตายกระจายตัวไปรอบ ๆ เคียวก็จะได้รับความเสียหายไปด้วยเช่นกันแต่ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เขาจะมารู้สึกทุกข์ใจกับอาวุธของตัวเองอีกต่อไปไม่ว่าอย่างไร เขาก็จะต้องฟันร่างของไอ้เวรคนนี้ให้จงได้ในขณะที่ฉินเฉากำลังจะเหวี่ยงเคียว เทพผีดิบก็เป็นฝ่ายชิงออกกระบวนท่าก่อนหนึ่งก้าวเขาโบกมือ ควบคุมสายฟ้าธรณีวิบัติทั้งสามอันแต่ทว่าในคราวนี้เป้าหมายของเขาไม่ใช่ฉินเฉา มันกลับเป็นระฆังสีดำที่อยู่บนพื้นแทนเปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง!สายฟ้าทั้งสามผ่าลงไปบนพื้นดิน เคราะห์ดีที่ยังมีค่ายกลกระบี่ทำลายล้างคอยป้องกันเอาไว้ค่ายกลกระบี่เริ่มสร้างตาข่ายป้องกันขึ้นมา แต่ทว่าเมื่อลำแสงสีขาวเหล่านั้นเปล่งแสงได้ไม่กี่ครั้ง มันกลับมีสายฟ้าสีดำพุ่งเข้ามาพัวพันไปทั่วและเริ่มกัดกร่อนอย่างรวดเร็ว
