เฉย ๆ สักหน่อย ฉันต้องการให้นายมาเรียนรู้งานต่างหาก นายไม่เข้าใจหรือไง? นายรู้หรือเปล่าว่าผู้กำกับชมฉันขนาดไหน? เขาจะต้องให้นายเข้ามาในกองถ่ายได้อยู่แล้ว”หลูเหม่ยจวนต่อว่าฉินเฉาที่มีน˺าใจเท่ากับปอดและตับของลา“นายจะต้องมาเรียนรู้สิ่งที่เรียกว่าการแสดงสิ วันนี้มีดาราชื่อดัง ที่มีความสามารถทางการแสดงอันยอดเยี่ยมอยู่ในกองถ่ายเชียวนะ ฉันให้นายมาเรียนรู้ โดยที่ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายสักหยวน แล้วนายยังต้องการอะไรอีก?”“ฉัน นี่… ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะมีพรสวรรค์ทางด้านการแสดงหรอกนะ”ฉินเฉาเอ่ยออกไปอย่างจนปัญญา“พูดอะไรไร้สาระ ฉันต้องรู้อยู่แล้วว่านายมันไม่มีพรสวรรค์!”หลูเหม่ยจวนกล่าวทางโทรศัพท์ “ถ้าหากไม่มีฝีมือก็ต้องมาเรียนรู้ไม่ใช่หรือไง? รีบมาหาฉันเร็วเข้า อย่าทำให้ความพยายามของฉันต้องสูญเปล่าล่ะ”“กะ ก็ฉันไม่อยากไปนี่…..”“ตกลงว่านายจะมาหรือไม่มา?”น˺าเสียงของหลูเหม่ยจวนทวีความดุดันมากกว่าเดิมหลายเท่า“เธอจะทำอะไรน่ะ…..”ฉินเฉาเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี“เรื่องที่นายมาจับหน้าอกฉันคราวก่อน ฉันยังไม่คิดบัญชีกับนายเลยนะ ว่ายังไง นายคิดที่จะชดใช้เรื่องนั้นหรือเปล่า?”“เฮ้ ๆ ๆ … เรื่องที่เกิดขึ้นคราวก่อนมันเป็นแค่อุบัติเหตุเท่านั้น”ฉินเฉาไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ออกมา “ยิ่งไปกว่านั้นเธอก็ยังเป็นคนมายั่วโมโหฉันเองด้วย”“ฉันไม่สน เพราะถึงยังไงคนที่ได้กำไรก็คือนาย!”หลูเหม่ยจวนตวาดออกมา “นายอยากทำเองนี่ ไม่รู้
