ิ่งดีขึ้นและเจริญรุ่งเรืองมากขึ้นเป็นแน่”ยินเหยียนเผิงหัวเราะออกมา เหล่าผู้พิทักษ์ก็พากันฉีกยิ้มด้วยความกระตือรือร้น“ต้องลำบากสหายทั้งหลายในเมืองไท่กู่จริง ๆ แล้ว”ฮัวเหนียงพาซูเฟยก้าวเข้ามา ก่อนที่จะประสานมือคำนับ “ข้าคือซุนเจ่อมังกรอสูร ฮัวเหนียง และนี่คือซุนเจ่อพยัคฆ์ปีศาจ ซูเฟย ต่อไปพวกเราสองพี่น้องจะมาปกครองเมืองไท่กู่ และหวังว่าสหายทั้งหลายจะให้การสนับสนุนพวกเราอย่างใจกว้าง”“เป็นเช่นนั้น เป็นเช่นนั้น ฮ่า ๆ ๆ”ยินเหยียนเผิงฝืนทนกล˺ากลืนความเจ็บปวดแล้วหัวเราะออกมาแต่ที่จริงแล้วเขากำลังตะโกนคำว่า ‘มารดามันเถอะ!’ อยู่ภายในใจมารดามันเถอะ!เมืองไท่กู่เป็นของบิดา ไม่ว่าใครจะมาแย่งชิงมันไป บิดาก็จะไม่ปล่อยให้มันมีชีวิตรอดถึงจะเป็นสาวงามที่มีเสน่ห์ก็จะต้องตายเหมือนกัน!ทั้งที่ในใจกำลังคิดแบบนั้น แต่ใบหน้ากลับยังคงยิ้มแย้มราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ เขาเดินนำซูเฟยและฮัวเหนียงเข้าไปยังเมืองไท่กู่ที่แสนเจริญรุ่งเรืองแห่งนี้ถึงแม้ว่าจะมาที่นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว แต่ครั้งแรกที่มา ตอนนั้นซูเฟยกำลังไม่ได้สติในเวลานี้ซูเฟยรู้สึกราวกับว่า เธอกำลังเล่นน˺าในสระบนเนินเขาซูโจวอย่างสนุกสนานทุกที่ล้วนดูราวกับอยู่ในหนังย้อนยุค ไม่ว่าจะเป็นศาลาหรือว่าตรอกซอกซอย ร้านรวงริมถนนล้วนดูคึกคักไปหมดเหมือนว่าได้กลับเข้ามาสู่ยุคโบราณจริง ๆนี่คืออาณาจักรของผู้ฝึกตนบนท้องฟ้ามีผู้คนมากมายที่กำลังท่องกระบี่บนพื้นดินมีหญิง
