นี้ผมก็จำจังหวะกับทำนองของมันไม่ได้หรอก!”อู๋จินเลี่ยงกล่าวด้วยความไม่พอใจ “เทียนหยาง เอนเตอร์เทนเมนท์ช่างน่ารังเกียจจริง ๆ ให้ผมอัดเพลงให้เสร็จ แต่กลับไม่ให้เทปต้นฉบับกับผม”“ดี แล้วแบบนี้ล่ะ?”หลัวชิงหลินโบกมือ ทันใดนั้นเนื้อเพลงก็ปรากฏบนหน้าจอขนาดใหญ่ทันที“เห็นสิ่งที่อยู่บนนั้นหรือเปล่า?”“นั่นอะไรน่ะ?”อู๋จินเลี่ยงไม่เข้าใจ แต่เขารู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาเสียแล้ว“นี่คือเนื้อเพลงในอัลบั้มใหม่ของฉุ่ยมู่ที่กำลังจะปล่อยออกมา ถ้าหากคุณสามารถร้องเพลงนี้ได้ พวกเราจะยอมรับว่าคุณคือฉุ่ยมู่ ว่ายังไงล่ะ?”“คุณจงใจจะรังแกกันหรือไง!”อู๋จินเลี่ยงกล่าวออกมาด้วยความโกรธ “ตอนนั้นคุณให้ผมอัดเพลงเอาไว้ตั้งมากมาย ผมจำเนื้อเพลงของมันไม่ได้หรอกนะ ผมเป็นแค่นักร้อง ไม่ใช่เฉียนจงซู!”“ดี ถ้าอย่างนั้นฉันจะใส่ทำนองมาให้คุณร้องด้วย”หลัวชิงหลินได้คำนวณทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้แล้ว เธอกล่าวว่า “คุณร้องไปตามทำนองเพลงได้เลย”เมื่อกล่าวจบ เธอก็ปรบมือ จากนั้นทำนองอันไพเราะก็ดังขึ้นในสตูดิโอแห่งนี้อู๋จินเลี่ยงนิ่งงัน เขาไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะเล่นไม้นี้อย่างไรก็ตามเขาลอกเลียนแบบเสียงร้องได้อยู่แล้ว ตราบใดที่ใช้เสียงของฉุ่ยมู่ร้องเพลง เขาจะต้องผ่านเรื่องนี้ไปได้อย่างราบรื่นอะแฮ่ม คิดว่าคนอย่างอู๋จินเลี่ยงจะกลัวเธอเหรอ?ฝันไปเถอะ!รอให้ถูกฟ้องร้องจนล้มละลายไปก่อนเถอะ เทียนหยาง เอนเตอร์เทนเมนท์อู๋จินเลี่ยงเชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิ
