ป็นสีเงิน อ้ายเสี่ยวเสวี่ยเป็นสีน˺าตาล ส่วนหลิวอิงนั้นเป็นสีม่วง-ดำลำแสงทั้งสี่สีพุ่งทะยานขึ้นไปสู่ท้องฟ้าทันที“นายท่านฉิน เอาอะไรให้พวกเธอกินคะ? โซ่ตรวนของพวกเธอถูกทำลายไปแล้ว!”เสี่ยวไป๋รีบเอ่ยถามด้วยความตื่นตระหนก“เม็ดยาเก้าสิบเก้าฟ้าดินน่ะ ฉันอยากให้พวกเธอทำลายโซ่ตรวนไปให้ได้”ฉินเฉากล่าวออกมา “แบบนี้ทุกคนก็จะได้มีพลังอยู่ในขั้นเนื้อเซียนและเป็นเนื้อเซียนที่มีพลังเทพผสมผสานอยู่ในร่างกาย”“นายท่านฉิน… แต่หุ่นเชิดปีศาจจะสูญเสียการควบคุมเอาได้นะคะ”“เสี่ยวไป๋ ฉันไม่ได้คิดที่จะควบคุมใครมาตั้งแต่แรกแล้ว”ฉินเฉาตะโกนออกมาเสียงดังลั่น “เสี่ยวไป๋ จำเอาไว้ให้ดี ว่าฉันไม่ใช่เจ้านายของพวกเธอ!”“ถ้าอย่างนั้นนายท่านเป็นอะไรของพวกเราล่ะ?”จิตใต้สำนึกของเสี่ยวไป๋สั่งให้ถามเช่นนั้น“เป็นผู้ชายของพวกเธอ”“เอ่อ…..”เสี่ยวไป๋หน้าแดงเถือกอย่างกะทันหันฉินเฉาเพิ่งจะตระหนักได้ว่ามีบางสิ่งที่ไม่ถูกต้องเขาพูดแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่น ๆ ได้แต่กับเสี่ยวไป๋…..ดูเหมือนว่ามันจะไม่ถูกต้อง“อาจารย์จะยอมเป็นผู้ชายของหนูแล้วเหรอ?”หลิวอิงที่กำลังถือค้อนน˺าแข็งอยู่บนอากาศหันมาถามฉินเฉา“ยกเว้นเธอ!”ฉินเฉากล่าวด้วยความหงุดหงิดเขาลืมเด็กคนนี้ไปได้ยังไง?“ฮิ ๆ อย่าพูดแบบนั้นสิ หนูก็อยากเป็นผู้หญิงของอาจารย์เหมือนกันนะ ดูค้อนน˺าแข็งของหนูสิ”หลิวอิงกล่าวออกมา และทันใดนั้นร่างของเธอก็พลันหายไปในความว่างเปล่าความเร็วของสุนัขปีศาจเก้าเร้
