กอ้อมแขนของฉินเฉาทุกคนหันไปมองทันที และพบว่าซูเฟยตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้“ฉันเรียนเศรษฐศาสตร์มา… และเป็นคนดูแลตระกูลใหญ่ ฉันอยากจะลองปกครองเมืองดูบ้าง…..”ซูเฟยเห็นว่าทุกคนกำลังจ้องมองเธออยู่ เธอก็พลันรู้สึกเขินอายขึ้นมาถึงแม้ว่าเธอจะเป็นนักธุรกิจสาว แต่เธอก็เชี่ยวชาญในการดูแลพื้นที่ของตัวเองเท่านั้นในโลกของผู้ฝึกตนแห่งนี้ เธอยังนับว่าเป็นมือใหม่อย่างแท้จริงเมื่อรวมกับสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น ถึงแม้ว่าสติของเธอจะเกิดความสับสนขึ้นมา แต่เธอก็ยังจำมันได้ดีเธอรู้สึกละอายใจมากที่ก่อเรื่องให้กับทุกคนโชคดีที่เธอถูกหยุดเอาไว้ได้ในที่สุด หากเกิดเรื่องที่ไม่สามารถให้อภัยได้ขึ้นมาจริง ๆ เธอควรจะทำยังไง?“เธออยากเป็นเจ้าเมืองไท่กู่เหรอ?”ฉินเฉาเอ่ยถามซูเฟยที่กำลังยืนตัวตรงอยู่ในอ้อมแขนของเขา“อืม…..”นี่เป็นครั้งแรกที่ซูเฟยถูกฉินเฉาโอบกอดอย่างรักใคร่ต่อหน้าคนอื่นๆเธอหน้าแดงขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ แต่ในไม่ช้าก็สงบสติอารมณ์แล้วกล่าวออกมา“ฉันมีประสบการณ์ในการบริหารจัดการอยู่แล้ว และยิ่งไปกว่านั้นฉันก็อยากจะทำอะไรเพื่อนายบ้าง ดังนั้นให้ฉันลองทำมันเถอะ”
