คฆ์ปีศาจก็หลอมรวมเข้ากับวิญญาณของซูเฟยอย่างสมบูรณ์บนแผ่นหลังของเธอปรากฏรอยสักรูปเสือขึ้นมา“เร็วเข้า เจ้าหนุ่มฉิน! รีบป้อนเม็ดยาเก้าสิบเก้าฟ้าดินให้เธอกิน ตีเหล็กในขณะที่มันยังร้อนซะ”หลัวเต๋อรีบเอ่ยเตือน“เข้าใจแล้ว”ฉินเฉาวางฝ่ามือแนบลงบนแผ่นหลังของซูเฟย ในขณะนั้นเองแขนของภูตผีหลัวซาก็ลอยออกมาจากร่าง ก่อนที่จะนำเม็ดยาเก้าสิบเก้าฟ้าดินออกมาจากแหวนมิติของฉินเฉา แล้วป้อนเข้าไปในปากของซูเฟยเธอกลืนเม็ดยาเก้าสิบเก้าฟ้าดินเข้าไปแล้วเพียงเสี้ยววินาที มันได้เปลี่ยนเป็นพลังเย็น ๆ ที่หลั่งไหลเข้าไปในร่างกายของซูเฟย“อืม…..”ซูเฟยเปล่งเสียงออกมาอีกครั้งทันใดนั้นเอง ดวงตาของเธอก็พลันเบิกโพลงขึ้น และเปล่งแสงสีทองแวววาวออกมาเส้นผมสีดำได้เปลี่ยนเป็นสีเงินเปล่งประกายอย่างช้า ๆแต่บนใบหน้าของเธอได้ปรากฏลายพาดกลอนสีดำ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของพยัคฆ์ปีศาจลายพาดกลอนเหล่านี้ไม่ได้ลดทอนความงามของซูเฟยให้ลดน้อยลงไป หากแต่มันยิ่งเพิ่มความดุดันให้กับเธอมากขึ้น“ฮ่าห์!”เสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอของเธอนั้นฟังดูแห้งผาก แต่เสียงนั้นก็ทำให้ผู้ชายทุกคนสามารถโอนอ่อนตามไปเธอได้พลังเทพอันยิ่งใหญ่ปะทุอยู่ในร่างกายของเธอในชั่วพริบตานั้น ทั้งฉินเฉาและซูจีต่างก็กระเด็นออกไปด้วยเช่นกันตูม ตูม ตูม!ห้องรับรองช่างโชคร้ายนัก มันเริ่มพังทลายลงมาอย่างต่อเนื่องและในที่สุดทั้งฉินเฉาและซูจีก็ต้องเหาะหนีออกมาจากห้องบ้านในสวนด้านหลังที่ฉินเฉาไ
