ได้ พยายามอย่าไปยั่วโมโหอีกฝ่ายจะเป็นการดีที่สุดฉินเฉาเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของซูเฟย เขาจึงไม่มีทางเลือกได้แต่จำใจควบคุมเจดีย์มหาแก้วให้ลอยผ่านระยะทางสามเมตรไปหยุดอยู่ตรงหน้ากุนซือ“มันอยู่ตรงหน้าของแกแล้ว เพราะฉะนั้นรีบคืนซูเฟยมาให้ฉันซะ!”ฉินเฉาตะโกนออกมาดังลั่นเสียงของเขานั้นมีพลังเทพแทรกซึมเข้าไป มันจึงดังก้องเข้าไปถึงสมองของชาวเมืองไท่กู่ทันทีแม้แต่ตึกรามบ้านช่องที่อยู่รอบ ๆ ก็สั่นสะเทือนไปด้วยเช่นกันเห็นได้ชัดว่าพลังอันมหาศาลนี้ มันมาจากความโกรธในจิตใจของฉินเฉา“งั้นก็เอาคืนไปสิ”กุนซือยื่นมือออกไปคว้าเจดีย์มหาแก้วที่ลอยอยู่บนอากาศ ส่วนมืออีกข้างก็ผลักแผ่นหลังของซูเฟย ทำให้ร่างของเธอลอยข้ามระยะทางหลายเมตร ก่อนที่จะเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของฉินเฉา“ฮ่า ๆ ๆ ในที่สุดเจดีย์มหาแก้วก็มาอยู่ในกำมือของข้าแล้ว!”“ขอแสดงความยินดีกับท่านกุนซือ ขอแสดงความยินดีกับท่านกุนซือ!”มู่หว่านชิวที่อยู่ข้าง ๆ รีบกล่าวแสดงความยินดีออกมา“ซูเฟย…..”ในเวลานี้ซูเฟยยังคงไม่ได้สติ ฉินเฉารีบตรวจร่างกายของเธอทันทีและเมื่อพบว่าเธอไม่มีอันตรายใด ๆ เขาจึงโล่งอกได้ชั่วคราวจากนั้นเขาก็คว้าร่างของซูเฟยมากอดไว้ในอ้อมแขนด้วยมือเดียวและยกมืออีกข้างเล็งไปยังกุนซือกับมู่หว่านชิวที่อยู่ฝั่งตรงกันข้าม“กล้ามาแตะต้องผู้หญิงของฉัน ฉันจะฆ่าไม่เลี้ยงแน่!”ฉินเฉาโจมตีใส่อีกฝ่ายด้วยความโกรธแค้น การโจมตีนั้นพลันรุนแรงขึ้นด้วยการกระตุ้นจ
