นย์มารของข้าคงจะจดจำผู้คนไม่ได้”เชี่ย นี่คือกระบี่หยินหยางราชันย์มารงั้นเหรอ…..ฉินเฉาอยากจะร้องไห้ออกมาเหลือเกินถ้าหากเรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ งั้นฉินเฉาที่ไปดักปล้นพ่อค้าก็คงจะเป็นไอ้หมอนี่สินะมันกำลังทำลายชื่อเสียงของเขาอยู่“ถ้าหากแกคือฉินเฉา แล้วฉันเป็นใครล่ะ?”ฉินเฉาเอ่ยถามออกมาอย่างไม่รู้ตัว“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ก็จงส่งสมบัติมาให้ข้าซะ!”หลังจากที่กล่าวจบ ชายคนนั้นก็เหวี่ยงสิ่งที่เรียกว่ากระบี่หยินหยางราชันย์มารใส่ฉินเฉาทันทีผู้ฝึกตนที่อยู่ด้านล่างอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า“โอ้ ฉินเฉาช่างทำเกินไปแล้ว!”“กลางวันแสก ๆ กลับกล้ามาเข่นฆ่าผู้คนเพื่อช่วงชิงสิ่งของ เกินไปจริง ๆ”ในระหว่างที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่นั้น ชายคนนั้นก็มาอยู่ตรงหน้าฉินเฉาเสียแล้วในขณะเดียวกัน มีดเล่มดำก็ฟันเข้าใส่ศีรษะของฉินเฉาราวกับเป็นสายฟ้าสีดำชิ้ง!แต่ฉินเฉายื่นนิ้วมือสองนิ้วไปรับมีดเล่มดำดังกล่าวเอาไว้“พื้นฐานการฝึกตนขั้นกายทองคำชั้นที่หนึ่งงั้นเหรอ? นับว่าเป็นยอดฝีมือคนหนึ่ง”นิ้วมือทั้งสองนิ้วของฉินเฉาหนีบคมมีดของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น ไม่ว่าชายคนนั้นจะออกแรงดึงขนาดไหนก็ดึงไม่ออกเสียที เขาจึงได้แต่ประหลาดใจเป็นอย่างมาก“แต่ว่าน่าเสียดาย ที่ดันมาใช้ความสามารถในที่ที่ไม่ควรใช้ ถึงลุงจะทนได้ แต่ป้าทนไม่ได้อีกต่อไปแล้ว!”ฉินเฉาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เขารู้สึกเดือดดาลกับชายคนนี้เป็นอย่างมากแต่เมื่อได้เห็นฝีมือของคนที่สวมรอยเป็นเข
