ดูเหมือนว่าสิบแปดบทลงทัณฑ์แห่งนิกายเหยียนลั่วจะเป็นสิ่งที่ลึกลับอย่างแท้จริงต่อไปเขาจะต้องปรับปรุงและพัฒนามันให้ดีขึ้น ไม่อย่างนั้นหากมีสิ่งที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นอย่างในตอนนี้อีก มันก็คงจะสายเกินไปที่จะร้องไห้ออกมาเขามีผู้หญิงจำนวนมากมาย ถ้าหากกุนซือใช้พวกเธอมาข่มขู่เขาทีละคนล่ะก็ ชั่วชีวิตนี้เขาคงจะไม่เป็นอันทำอะไรและต้องมารับใช้กุนซือเพียงอย่างเดียวเมื่อคิดถึงสิ่งเหล่านี้ ฉินเฉาก็ไม่มีอารมณ์ที่จะมาออกเดตอีกต่อไปเพราะคนที่เขาจะออกเดตด้วยถูกลักพาตัวไปแล้วเขาหาสถานที่ลับตาคน ก่อนที่ร่างของเขาจะเปล่งแสงออกมา และใช้วิชาเคลื่อนย้ายเพื่อเดินทางไปยังนิกายหลัวซาในทันทีตั้งแต่ที่ครึ่งเซียนทั้งสองคนได้พ่ายแพ้ไป นิกายหลัวซาก็กลับมาสงบสุขเช่นเดิม ถึงแม้ว่าตอนนี้จะอยู่ในฤดูหนาว แต่ที่นี่ก็ยังคงความเขียวชอุ่มและเต็มไปด้วยดอกไม้ที่เบ่งบานสะพรั่ง ทำให้ผู้คนที่ได้เห็นรู้สึกผ่อนคลายตามไปด้วยแต่ฉินเฉาไม่สนใจที่จะมองวิวทิวทัศน์ เขาเดินเข้าไปหาใครสักคนทันที“ท่านประมุข!”ศิษย์ในนิกายคนหนึ่งกำลังฝึกฝนศิลปะการต่อสู้อยู่บนลานประลอง เมื่อเห็นว่าคนมีแปลกหน้าเดินเข้ามา เขาก็พลันตื่นตระหนกและเตรียมพร้อมที่จะลงมือแต่เมื่อมองดูให้ชัด ๆ แม่เจ้า นั่นท่านประมุขของเขานี่!เขาจึงรีบหยุดมือและกล่าวด้วยความเคารพทันที“หลัวหรูเมิ่ง ผู้อาวุโสหลัวล่ะ?”ฉินเฉาเอ่ยถามเข้าประเด็นอย่างไม่รีรอหากเป็นปกติ เขาอาจจะอยู่พูดคุยและทักทาย
