อง”หลัวหรูเมิ่งลืมตาขึ้นมามองฉินเฉา แล้วกล่าวเบา ๆ“ก็เหมือนกับคำกล่าวที่ว่า ไร้เรื่องร้อนใจไม่ถ่อไปวัด ว่ามาสิ ว่าเจ้ามาหาข้าทำไม”หลัวหรูเมิ่งเหยียดนิ้วขึ้นมาเลีย แล้วกล่าวออกมา“หมายความว่ายังไง ที่ว่าไร้เรื่องร้อนใจไม่ถ่อไปวัด?”ฉินเฉาสวนกลับไปทันควัน “ที่นี่ก็เป็นนิกายของฉันเหมือนกัน”“ใช่แล้ว นี่คือนิกายของเจ้า แต่เจ้ามาที่นี่บ่อยนักหรือไง? มีอะไรก็พูดมาเร็ว ๆ เข้าเถอะ อย่ามัวแต่พูดจาไร้สาระเลย”หลัวหรูเมิ่งเอ่ยอย่างตรงไปตรงมาอีกฝ่ายกล่าวออกมาตรง ๆ เช่นนี้แล้ว แต่ฉินเฉาก็ยังนึกลังเล“ไม่เป็นไรหรอกเจ้าหนุ่มฉิน พูดออกไปเถอะ บางทีเธออาจจะเห็นแก่หน้าของข้า แล้วยอมมอบสมบัติให้กับเจ้าก็ได้”หลัวเต๋อกล่าวออกมา“จริงเหรอ?”ฉินเฉามีความมั่นใจขึ้นมาทันที เธอจะต้องไว้หน้าหลัวเต๋ออย่างแน่นอนท้ายที่สุดแล้วผู้หญิงคนนี้ก็เป็นผู้หญิงที่บ้าคลั่ง หากต้องการบางสิ่งจากเธอแล้วไม่ทำให้ดีล่ะก็ เขาจะถูกเธอฆ่าทันที“พูดมาเร็ว ๆ สิ ข้าไม่มีเวลามาอยู่กับเจ้าหรอกนะ!”หลัวหรูเมิ่งกล่าวด้วยความใจร้อนต้องมั่นใจเข้าไว้ ฉินเฉาจึงเริ่มกล่าวออกไปเช่นกัน“ที่ฉันมาที่นี่….. ก็เพราะเรื่องเดียวเท่านั้น เธอช่วยมอบมหาเจดีย์แก้ว… ให้ฉันได้มั้ย?”“เจ้าว่าอะไรนะ?”หลัวหรูเมิ่งลืมตาทั้งสองข้างขึ้นมา แต่ทว่าสายตาของเธอกลับมีจิตสังหารอันรุนแรงที่ล้นทะลักออกมาด้วย
