ุงเขามาขออาหารกินเหรอ?”เด็กผู้หญิงตัวน้อยเอ่ยถามออกมาอย่างน่ารักน่าชัง“อย่าพูดจาเหลวไหลสิลูก… ไม่ใช่หรอก”คนเป็นแม่มองดูการแต่งตัวของฉินเฉา สวมชุดสูทและรองเท้าหนังแบบนี้ เขาคงจะไม่ได้มาขออาหารโอ้ หรือว่าจะเป็นขอทานชั้นสูง?“แต่คุณแม่คะ คุณลุงเขายังยืนอยู่ตรงนี้อยู่เลย…..”โลลิตัวน้อยจับมือแม่ของเธอ แล้วกล่าวออกมาอย่างน่าเอ็นดู “ถ้าหากเขาไม่ได้มาขอเงิน แล้วทำไมถึงต้องมายืนอยู่ที่นี่ด้วยล่ะคะ… ตรงนี้มันหนาวจะตายไป… คุณลุงจะต้องเป็นคนที่น่าสงสารมากแน่ ๆ …..คุณแม่คะ หนูขอเอาเงินไปให้คุณลุงได้มั้ย…..”เดิมทีคนเป็นแม่ไม่อยากตามใจเธอเท่าไหร่นัก แต่เมื่อเห็นว่าลูกสาวมีจิตใจเมตตา เธอก็คิดว่าเรื่องนี้ควรจะดำเนินต่อไปเรื่อย ๆดังนั้นเธอจึงหยิบเงินสองเหรียญออกมาจากเสื้อโค้ตผ้าฝ้าย แล้วส่งให้กับลูกสาวของเธอ“ไปเถอะจ้ะ เอาไปให้คุณลุงของลูก แล้วบอกให้คุณลุงเขาซื้อของกินอร่อย ๆ ด้วยนะ”เธอลูบศีรษะของเด็กน้อย“เข้าใจแล้ว ขอบคุณค่ะคุณแม่!”โลลิตัวน้อยสะบัดหางม้าทั้งสองข้าง ก่อนที่จะกระโดดโลดเต้นเข้าไปหาฉินเฉาแต่ฉินเฉาที่อยู่ข้าง ๆ และได้ยินบทสนทนาทั้งหมดก็ได้แต่น˺าตาไหลนองหน้าพวกเธอไม่คิดว่าเขาจะมารอแฟนบ้างเลยหรือไง?“คุณลุงคะ นี่เงินสองหยวนค่ะ คุณลุงเอาไปซื้ออาหารอร่อย ๆ มากินนะคะ อย่ามายืนหนาวอยู่ตรงนี้เลย คุณลุงจะเป็นหวัดเอาได้ น่าสงสารจริง ๆ”โลลิตัวน้อยกล่าว ในขณะที่สัมผัสใบหน้าของฉินเฉาที่กำลังก้มตัวลงมา
