“หลี่ไป๋ซานน่ะเหรอ? ผมก็ไม่ได้เจอเขามานานแล้วเหมือนกัน ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะตายไปหรือยัง”เมื่อพูดถึงหลี่ไป๋ซาน ฉินเฉาก็รู้สึกอารมณ์เสียขึ้นมาถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นหัวหน้าของเขา แต่อีกฝ่ายก็มักจะโยนงานมาให้เขาเสมอ เมื่อก่อนยังพอมีผลประโยชน์มาแลกเปลี่ยนกัน แต่ตอนนี้กลับไม่มีอะไรเลยแม้แต่น้อยใช้แรงงานบิดาฟรี ๆ ชัด ๆ“ฮ่า ๆ ๆ ดูเหมือนว่านายคงจะไม่พอใจนักสินะ?”รัฐมนตรีหวังกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ และหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบอย่างช้า ๆเฉิงอิงมองฉินเฉาด้วยความประหลาดใจ พลางคิดในใจว่า ฉินเฉาช่างใจกล้าจริง ๆ ถึงกับกล้าล้อเล่นกับหัวหน้าของตัวเองแบบนี้ในองค์กรของพวกเขาไม่มีระเบียบวินัยกันเลยหรือไง?แต่เมื่อนึกถึงพลังของฉินเฉา บางทีที่เขากล้าพูดแบบนี้ อาจจะเพราะว่าเขามีสิทธิ์ที่จะพูดก็ได้“เพราะฉะนั้นคุณอย่ามาถามผมเลย ว่าเขาเป็นยังไงบ้าง”“ที่จริงแล้วฉันเคยคุยกับผู้อำนวยการหลี่มาบ้าง เขาเป็นคนที่ดูแลเอาใจใส่ลูกน้องเป็นอย่างดีทีเดียว”รัฐมนตรีหวังกล่าวต่อไปเรื่อย ๆ โดยที่ไม่รีบร้อนที่จะพูดเข้าเรื่องให้ตรงประเด็น “ฉันรู้จักกับเขามาหลายปีแล้ว เขามักจะให้การดูแลลูกน้องของตัวเองมาโดยตลอด และคอยต่อสู้เพื่อผลประโยชน์ของลูกน้องด้วย ยกตัวอย่างเช่น เจ้าหน้าที่พิเศษคนก่อนไม่พอใจกับยศทางการทหารของตัวเองนัก เขาก็เลยมาร้องเรียนเรื่องผลประโยชน์ข้อนี้กับคณะกรรมาธิการทหาร ไม่อย่างนั้นสิ่งที่ประดับอยู่บนบ่าของนายในตอนนี้ก็คง
