จนายยังไงล่ะบางอย่างมันไม่ใช่สิ่งที่นายอยากทำ แต่นายก็จำเป็นที่จะต้องทำมัน”“ถึงยังไง วันนี้ฉันก็อยากจะอยู่กับเธอ”ฉินเฉากล่าว พร้อมกับกุมมือของซูเฟยเอาไว้ “พวกเรากลับไปดูหนังที่ห้องทำงานของเธอกันเถอะ เธอมีโปรเจคเตอร์อันใหญ่อยู่ที่นั่นไม่ใช่เหรอ? ฉันว่าจะพูดมานานแล้ว”มีโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่แบบนั้น แต่จะไม่ใช้มันดูหนังอย่างว่าได้ยังไง?เขาวางแผนที่จะดูหนังและศึกษาโครงการใหญ่เรื่องการให้กำเนิดมนุษย์ขึ้นมาสองต่อสองกับซูเฟยในระหว่างนั้นก็ดื่มไวน์แดงและเปิดเพลงที่แสนโรแมนติกไปด้วยจากนั้นพวกเราทั้งสองคนก็จะพร้อมสำหรับสถานการณ์ต่อไป…..มันช่างเป็นเรื่องที่วิเศษมาก ไม่รู้ว่าฉินเฉาวางแผนเรื่องนี้เอาไว้ในสมองมาแล้วกี่ครั้งกี่หนเหอะ จะปล่อยให้หลี่ไป๋ซานมาทำให้แผนการล่าช้าลงได้ยังไง?น่ารำคาญจริง ๆปล่อยให้เขาตายไปเถอะ“อืม ถ้าหากนายยืนยันแบบนั้น งั้นพวกเราไปเดินซื้อของกันต่อเถอะ”ซูเฟยหน้าแดงเล็กน้อย เธอดึงมือของตัวเองออกมาจากมือของฉินเฉาโดยที่ไม่หันไปสนใจเขาอีก จากนั้นจึงกล่าวกับพนักงานสาว “เอาเสื้อผ้าพวกนี้ใส่ถุงด้วยค่ะ”“ค่ะ คุณผู้หญิง”พนักงานสาวพยักหน้ารับคำทั้งสองคนกำลังเดินจับมือกัน แต่ในเวลานี้ฉินเฉาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและซูเฟยยังคงสวมชุดทำงานสีเทาตามปกติ ทั้งคู่ดูเหมือนกับคู่รักในวัยทำงานเป็นอย่างมาก“เมื่อไหร่น้องสาวของฉันจะกลับมาสักที?”ซูเฟยกล่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน “ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ ฉันก็คิดถึงวั
