ารถทำให้เมามายได้ ดังนั้นประมุขฉินอย่าได้ดื่มมากจนเกินไปนัก”ตงฟางอิ๋งจ้องมองฉินเฉาในขณะที่กำลังรินสุราเมื่ออยู่ต่อหน้าชายคนนี้ จิตวิญญาณแห่งวีรบุรุษของเขาช่างแกร่งกล้าจริง ๆแต่น่าเสียดายที่เขาคือศัตรูคู่อาฆาตของเธอน่าเสียดาย ช่างน่าเสียดายจริง ๆ“เป็นสุราที่ดี”ยังไม่ทันที่สุรานั้นจะเข้าปาก ฉินเฉาก็ได้กลิ่นของสุราที่อยู่ในแก้วแล้วกลิ่นหอมของมันนั้นน่าดึงดูดและลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เป็นกลิ่นที่ทำให้อยากลิ้มรสอย่างไม่มีที่สิ้นสุดแม้แต่เฉินหยูที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะสูดดมมันเข้าไปสาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ ได้ก้าวเข้ามารินสุราให้กับเธอและฉินอี้เช่นเดียวกันแก้วสุราได้กลายเป็นสีแดงเมื่อของเหลวถูกรินลงไป มันดูงดงามราวกับเปลวไฟที่กำลังลุกโหมกระหน˹า“มีกลิ่นที่ดีจริง ๆ”ฉินอี้ถือแก้วสุราเอาไว้ และกำลังจะส่งมันเข้าไปในปาก“เป็นเด็กเป็นเล็ก อย่าได้ดื่มเหล้า!”ฉินเฉากดแก้วสุราของฉินอี้ แล้วกล่าวตำหนิเขาทันที“ป๊ะป๋า…..”“ไม่ฟังงั้นเหรอ?”ฉินเฉาเอ่ยถามออกมาเบา ๆ“คะ ครับ…..”ฉินอี้ผู้ไม่กลัวใครคนนี้ หวาดกลัวคนอยู่สองคนคนหนึ่งคือมารดาของเขา เฉินชิง และอีกคนหนึ่งก็คือบิดาของเขาฉินเฉาและสำหรับฉินเฉานั้น ฉินอี้ก็รู้สึกนับถือเขามากด้วยเช่นกันแต่สำหรับเฉินชิงกลับมีเพียงแต่ความหวาดกลัวเท่านั้นเป็นเพราะว่าเฉินชิงใช้วิธีที่โหดร้ายเกินไปในการจัดการเขา การสั่งสอนราวกับปีศาจของเธอนั้นทำให้หัวใจที่ยังคงเป็นเด็กน้อ
