“อย่านะ! บัดซบ พวกเราจะทำแบบนี้กันไม่ได้… เจ้าคนต˹าทรามปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”เฉินหยูทุบตีไหล่ของฉินเฉาด้วยกำปั้นที่ห่อหุ้มด้วยพลังลมปราณและปราณกระบี่อย่างต่อเนื่องแต่ฉินเฉานั้นมีกายวัชระไม่แตกหัก เขาจะเห็นพื้นฐานการฝึกตนอันต˹าต้อยของเฉินหยูอยู่ในสายตาได้ยังไง?“เธอยังอยากรักษาหน้าตาอยู่อีกเหรอ? วางใจได้เลย ที่นี่ไม่มีใครอยู่หรอก ฉินอี้ก็คงเอาแต่พักผ่อน กินผลไม้เซียนและหยอกล้อกับสาวใช้ของยอดเขาหมอกอยู่ในห้องนั่นแหละ”ฉินอี้ ข้าเกลียดชังเจ้าจริง ๆ!เฉินหยูอยากจะร้องไห้ออกมา เธอพยายามดิ้นรนสุดแรงเกิด แต่ก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือของฉินเฉาพื้นฐานการฝึกตนของฉินเฉาอยู่ในระดับไหนแล้ว เฉินหยูจะทำสำเร็จได้ยังไง?เมื่อเขาเห็นว่าสาวน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดไม่ยอมให้ความร่วมมือเขาก็พลันขมวดคิ้วทันที“เป็นอะไรไป? เธออยากจะเล่นแรง ๆ งั้นเหรอ?”ฉินเฉากล่าวออกมา ก่อนที่จะเอื้อมมือไปบนร่างกายของเฉินหยูแควก!ทันใดนั้นชุดกระโปรงยาวสีขาวของเฉินหยูก็พลันล่องลอยไปดั่งผีเสื้อและร่วงลงมาบนพื้น“อ๊า!”เฉินหยูอุทานออกมาด้วยความตกใจ ตอนนี้เธอรู้สึกอยากจะตายเสียให้ได้ทะ ทำไมมันถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปได้…..“ข้าจะสู้กับเจ้า!”เฉินหยูโคจรพลังลมปราณภายในร่างกายและกำลังจะร่ายอาคมออกมา แต่ทว่าฉินเฉานั้นเคลื่อนไหวได้รวดเร็วกว่า อีกทั้งยังมีทักษะมากกว่า เขาโอบกอดเฉินหยูเอาไว้ในอ้อมแขน จากนั้นจึงประกบริมฝีปากกับเธอจูบแรก จูบแรก…. มันได้หายไปแ
