นคุ้นเคยกับตำหนักหมอกแห่งนี้ดีอยู่แล้ว ฉันจะไปเดินเล่นรอบ ๆ เอง ส่วนเรื่องงานเลี้ยงในคืนนี้ อย่าทำให้ฉันต้องผิดหวังล่ะ”มีความนัยแฝงอยู่ในคำพูดของเขา แต่ทว่าตงฟางอิ๋งกลับไม่ได้ยินมัน เธอยังคงกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม“ประมุขฉินโปรดวางใจ ยอดเขาหมอกของพวกเราให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง เอาล่ะ ตอนนี้ข้าต้องขอตัวก่อน”จากนั้นเธอก็หันหลังและเดินออกไปทันทีแต่ฉินเฉาได้ปลดปล่อยภูตผีหลัวซาตัวหนึ่งให้แอบตามเธอไปอย่างเงียบ ๆยัยนี่คิดว่าเขาโง่หรือไง?เขาจะไม่ยอมหลงกลลูกไม้ตื้น ๆ ของพวกมันเป็นอันขาดหลังจากที่ตงฟางอิ๋งเดินจากไป ในห้องนี้ก็เหลือเพียงแค่พวกฉินเฉาและสาวใช้เท่านั้นทั้งสามคนกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ซึ่งทำมาจากไม้จันทน์ ในเวลานี้บรรยากาศค่อนข้างที่จะดูอึดอัดเล็กน้อย“เฉินชิง ออกไปข้างนอกด้วยกันกับฉันหน่อย”ฉินเฉากล่าวออกมาอย่างกะทันหัน “พวกเราไม่ได้เจอกันมานานฉันมีเรื่องที่อยากจะคุยกับเธอ”เมื่อเฉินหยูได้ยินดังนั้น เธอก็พลันเครียดขึ้นมาทันทีเธอรีบส่งข้อความเสียงไปถามฉินอี้อย่างรวดเร็ว“ตะ ตอนนี้ข้าควรจะทำยังไงดีล่ะ?”“ปฏิเสธไปก่อน หม่าม๊าของข้าจะต้องปฏิเสธแน่ ๆ”ฉินอี้แสร้งทำเป็นทานผลไม้เซียน ในขณะที่เอ่ยเตือนเธอไปด้วย“ขออภัย มันไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว เมื่อเส้นทางที่เลือกเดินต่างกันก็อย่าได้มาอยู่ร่วมกันอีกเลย”เฉินหยูรีบกล่าวปฏิเสธออกมา“ไม่จำเป็นต้องตัดรอนน˺าใจกันแบบนั้นหรอก ฉันแค่ต้องการที่จะ
