“นับว่าดี ถึงแม้ว่าฉันจะยังไม่พอใจมากเท่าไหร่ แต่ถึงยังไงฉันก็เป็นแขก ควรจะไว้หน้าเจ้าสำนักของพวกนายเอาไว้”ฉินเฉาพยักหน้าแล้วกล่าวออกมา“ดังนั้นไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่เต็มใจ เพื่อเป็นการให้เกียรติแก่ยอดเขาหมอก ฉันไม่ต้องการที่จะเอาชีวิตของเขาอีกต่อไปแล้ว”คำพูดของฉินเฉาทำให้ตงฟางอิ๋งรู้สึกหดหู่ขึ้นมาย่ามันเถอะ ตัดแขนไปหนึ่งข้างแต่กลับยังไม่พอใจนี่คือตัวอย่างของการเอาเปรียบอย่างอวดดีอย่างนั้นเหรอ?“เสี่ยวอี้ ลูกยังรู้สึกโกรธอยู่หรือเปล่า?”ฉินเฉาก้มหน้าลงไปถามลูกชาย “ถ้าหากลูกยังไม่หายโกรธ ป๊ะป๋าจะฆ่ามันให้ลูกเอง”“ช่างเถอะป๊ะป๋า ข้าไม่ชอบการเข่นฆ่าใคร การฆ่าคนมันเป็นเรื่องที่ป่าเถื่อนเกินไป คุณชายผู้นี้ไม่ได้มีรสนิยมแบบนั้น และข้าก็ไม่ชอบลดตัวลงไปยุ่งกับคนชั้นต˹าด้วย เพราะฉะนั้นลืมเรื่องนี้ไปเถอะ”เป่ยถังพั่วเทียนหมดสติไปแล้วเขาโกรธจนเสียสติไปแล้วจริง ๆคนเหล่านี้ช่างหน้าไม่อายเหลือเกินเส้นทางธรรมและเส้นทางปีศาจไม่อาจที่จะอยู่ร่วมกันได้…..อยู่ร่วมกันไม่ได้ อยู่ร่วมกันไม่ได้จริง ๆ“ในเมื่อประมุขฉินและสหายเสี่ยวฉินไม่ขัดข้องใจ ถ้าอย่างนั้นได้โปรดเข้าไปข้างในด้วยเถิด พวกเราได้เตรียมสถานที่พักผ่อนเอาไว้ให้แล้ว และกำลังจัดเตรียมอาหารเย็นในงานเลี้ยงให้กับทุกคนอยู่”ตงฟางอิ๋งขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน แต่ก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกไปด้วยขอเพียงแค่ปีศาจเหล่านี้ไม่คิดที่จะก่อเรื่องก็เพียงพอแล้ว เธอจะต้องพาเขาเ
