เขาจะเอามันไปแล้วยังไง? อีกไม่นานเขาก็จะต้องคายมันออกมาให้เธอแน่เมื่อฉินเฉาเห็นว่าตงฟางอิ๋งเอาชนะเขาไม่ได้เช่นนั้น เขาก็กลั้นหัวเราะเอาไว้จนแทบจะทนไม่ไหว และมันก็ยิ่งทำให้เขามั่นใจในความคิดของตัวเองมากขึ้น“ยัยนี่กำลังจะจัดงานเลี้ยงหงเหมินขึ้นจริง ๆ ด้วย”“กลับไปตอนนี้มันก็ยังไม่สายเกินไปนะ”หลัวเต๋อเอ่ยเตือนขึ้นมา“ไม่ได้หรอก ลูกเมียของฉันก็อยู่ที่นี่ด้วย วันนี้ไม่ว่าที่นี่จะเป็นถ˺าเสือสระมังกรหรือเปล่า ฉันก็จะต้องบุกเข้าไป และถ้าหากสถานการณ์คับขันขึ้นมาจริง ๆ ฉันก็จะใช้วิชาจิตก่อเกิดถล่มยอดเขาหมอกให้สิ้นซาก”“ช่างเป็นคนหนุ่มที่ไม่เกรงกลัวอะไรเลยจริง ๆ ถ้าหากไม่พ่ายแพ้เจ้าก็คงจะไม่หลาบจำสินะ!”หลัวเต๋อรู้สึกไม่ได้ดั่งใจขึ้นมา “เจ้าลืมไท่ซ่างเหล่าจวินไปแล้วหรือไง? เขาเป็นถึงปรมาจารย์ผู้ครอบครองพลังเซียน หากเจ้าไปเผชิญหน้ากับเขา เจ้าจะต้องพบเจอกับโชคร้ายเป็นแน่”“หากจะต้องเผชิญหน้ากัน มันก็เป็นโอกาสสำหรับฉันด้วยเหมือนกัน”ฉินเฉากล่าวออกมา “ดั่งคำกล่าวที่ว่า การเผชิญหน้ากับอันตรายนั้นคือลาภยศ ถึงแม้ว่าไท่ซ่างเหล่าจวินจะแข็งแกร่ง แต่ฉันเองก็ไม่ได้อ่อนแอ ฉันมีพลังเทพอยู่กับตัว มันก็นับว่าฉันยังมีโอกาสที่จะต่อสู้ เขาเป็นเพียงแค่ทัพหน้าเท่านั้น ฉันจะต้องรู้ให้ได้ว่าโลกแห่งเซียนส่งเขามาทำอะไรกันแน่ ถึงต้องเข่นฆ่าผู้ฝึกตนจำนวนมากมายขนาดนี้ เพื่อที่จะสกัดกลั่นเม็ดยาเก้าสิบเก้าฟ้าดินขึ้นมา อะแฮ่ม วั
