ขอท่านยายตงฟางอย่าเก็บมันมาใส่ใจเลย”คำพูดของฉินอี้นั้นทำให้ตงฟางอิ๋งโกรธเคือง จนดอกไม้ที่บานสะพรั่งอยู่สั่นไหวขึ้นมามารดามันเถอะ ข้าอยากฆ่าคนเหลือเกิน!อยากฆ่าพวกมันจริง ๆ!รอให้ท่านเซียนฉื่อจัดการคนเหล่านี้ได้เมื่อไหร่ เธอจะเป็นผู้บั่นศีรษะของพวกมันด้วยตัวเอง“ฉินเฉา เจ้าอย่าได้มารังแกกันให้มากนัก…..”เป่ยถังพั่วเทียนกล่าวเย้ยหยัน เขากัดฟันจนเกิดเสียงดังลั่น“ถ้าหากพวกข้าจะรังแก แล้วมันจะทำไมล่ะ?”ฉินอี้ผู้ขึ้นชื่อว่าไม่เกรงกลัวใครยืนอยู่ข้าง ๆ ฉินเฉา แล้วตะโกนออกมาทันที“บัดซบ!”เป่ยถังพั่วเทียนรู้สึกรำคาญเป็นอย่างยิ่งคนพ่อรังแกคนอื่น คนลูกก็ยังหัดรังแกคนอื่นตั้งแต่เด็กแต่เล็ก!สมควรตาย!ถ้าหากวันนี้เขาไม่ได้อัดมันให้เละเป็นตือโป๊ยก่าย ก็อย่ามาเรียกเขาว่าเป่ยถังพั่วเทียน!ทันใดนั้นเขาก็ใช้อำนาจครอบงำทันที แล้วทั่วทั้งร่างก็พลันเปลี่ยนเป็นสีดำราวกับภูต ก่อนที่จะพุ่งเข้าไปหาฉินอี้ฉินเฉาพลันคิดในใจพระเจ้า สหายคนนี้เอาชนะผู้ใหญ่ไม่ได้ ก็เลยจะเปลี่ยนเป้าหมายไปทำร้ายเด็กแทนนับว่าเป็นวิถีทางมาตรฐานของสำนักฝ่ายธรรมะโดยแท้“คิดว่าจะมารังแกคุณชายผู้นี้ได้หรือไง!”แต่ใครจะรู้ว่าฉินอี้จะยังคงยืนนิ่งและไม่หลบซ่อนตัวไปไหน เขาเหยียดนิ้วไปยังเป่ยถังพั่วเทียนที่กำลังพุ่งเข้ามาทันที“ปราณกระบี่!”ตูม ตูม ตูม!ปราณกระบี่อันเย็นเยือกและรุนแรงระเบิดเข้าใส่ร่างของเป่ยถังพั่วเทียนทันที ถ้าหากว่าไม่ได้อำนาจครอบงำคอยปก
