“ร้องไห้ให้กับตัวเอง?”เฉินหยูไม่เข้าใจในเรื่องนี้“อืม…..”ฉินอี้พยักหน้า เขากำลังยืนอยู่ข้าง ๆ ขอบสระน˺า แล้วสัมผัสกับราวบันไดที่อยู่ตรงหน้า ก่อนที่จะกล่าวว่า “ข้าได้ยิน… พวกมันกำลังบอกข้าว่า พวกมันรู้สึกเกลียดชังที่นี่ และอยากออกไปเสียที….. ที่นี่ไม่ใช่ปลายทางที่พวกมันควรจะกลับไป….. พวกมันยังไม่ตาย พวกมันยังมีชีวิตอยู่…..”“ถูกต้องแล้วที่กระบี่เหล่านี้ยังไม่ตาย เพียงแค่กำลังรอคอยเจ้าของคนต่อไปอยู่ที่นี่เท่านั้น”เฉินหยูกล่าวออกมา“แต่เจ้าของของพวกมันไม่ได้ปรากฏตัวมานานแล้วน่ะสิ”ใบหน้าของฉินอี้นั้นดูเศร้าสร้อย ทันใดนั้นเขาก็เดินไปข้างหน้าก่อนที่จะก้าวข้ามขอบสระ จนกระทั่งร่างกายลอยอยู่เหนือสระน˺าที่อยู่ในหุบเขาแห่งนี้“อย่าได้ร้องไห้ออกมาอีกเลย สิ่งที่พวกเจ้าควรจะมีคือจิตสังหารไม่ใช่ความโศกเศร้าเช่นนี้”หึ่มม!กระบี่ทุกเล่มพลันเคลื่อนไหวทันทีพวกมันสั่นสะเทือนอยู่ตลอดเวลา อีกทั้งยังเปล่งเสียงมังกรคำรามราวกับกำลังพูดคุยกับฉินอี้อยู่อย่างนั้น“อืม ข้ารู้แล้ว ข้ารู้แล้ว…..”ฉินอี้พยักหน้า แล้วยังคงกล่าวต่อไปเฉินหยูรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที กระบี่เหล่านี้กำลังเคลื่อนไหวพร้อม ๆ กัน นั่นทำให้เธอรู้สึกตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก“ฉินอี้ พวกมันกำลังพูดอะไรอยู่…..”“อืม… ข้าเข้าใจแล้ว……”ฉินอี้ไม่ตอบเฉินหยู แต่ทว่ายังคงพูดคุยกับกระบี่เหล่านี้“ฉินอี้! ฉินอี้! เจ้าได้ยินข้าพูดหรือเปล่า!”เฉินหยูกังวลขึ้นมาว่าจะเ
