จึงรู้สึกวางใจทั้งสองคนเดินไปตามทางเดินที่ชื้นแฉะและมีตะไคร่น˺าขึ้นปกคลุมไปทั่ว และเมื่อเดินไปอีก 100 เมตร ในที่สุดภาพตรงหน้าก็พลันสว่างไสวขึ้นในทันทีในเวลานี้ตรงหน้าของพวกเขานั้นมีหุบเขาขนาดใหญ่ ด้านในของหุบเขามีสระน˺าที่นิ่งสงบและไม่มีระลอกคลื่น ซึ่งสะท้อนทัศนียภาพโดยรอบให้ปรากฏสู่สายตาบนผนังของหุบเขาแห่งนี้ มีกระบี่ซึ่งมีรูปทรงที่แตกต่างกันออกไปแขวนเอาไว้ฉินอี้พลันตกตะลึง แม่เจ้า กระบี่ที่อยู่ที่นี่จะต้องมีไม่น้อยกว่าหนึ่งพันเล่มอย่างแน่นอน!“กระบี่ที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นของบรรพบุรุษผู้ผ่าภูเขาแห่งนี้ในอดีตนอกจากนี้เจ้าสำนักทุกรุ่น รวมไปถึงผู้อาวุโสในสำนักก็ได้สร้างมันขึ้นมา และเก็บรวบรวมกระบี่เหล่านี้เอาไว้ที่นี่ เพื่อให้ศิษย์ทุกคนในเขาซูซานได้เลือกหยิบกระบี่ออกไป เมื่อพวกเขาตายจากไป กระบี่ของพวกเขาก็จะกลับคืนสู่ที่ของมัน ดังนั้นที่นี่จึงเป็นสระกระบี่ และยังเป็นสุสานกระบี่อีกด้วย”“อืม…..”ฉินอี้พยักหน้า “ข้าได้ยินเสียงของกระบี่เหล่านี้ร้องไห้ออกมา…..”“เจ้าว่าไงนะ!”เฉินหยูตกตะลึง ฉินอี้ได้ยินเสียงร้องไห้ของกระบี่เหล่านี้งั้นเหรอ?ใช่แล้ว เขามีจิตวิญญาณของกระบี่อยู่ภายในร่างกาย นี่อาจจะเป็นเหตุผลก็ได้“แล้วกระบี่เหล่านี้ร้องไห้ทำไม? หรือว่าพวกมันกำลังร้องไห้ให้กับเจ้าของในอดีต?”เฉินหยูเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัย“ไม่ใช่หรอก…..”หากแต่ฉินอี้ส่ายหน้า “พวกมันกำลังร้องไห้ให้กับตัวเองต่างหาก….
