“ท่านป้า ท่านป้า! ท่านอยู่ที่ไหน?”ณ เขาซูซานถึงแม้ว่าจะเข้าฤดูหนาวแล้ว แต่ที่นี่ก็ยังคงเขียวชอุ่มและเต็มไปด้วยปราณเซียนบนเนินเขาอันสูงชัน เฉินหยูกำลังถือกระบี่ของตัวเองและกระโดดเบา ๆ ไปตามก้อนหิน เธอสวมรองเท้าผ้าลายลูกไม้และชุดกระโปรงสีขาวตัวยาวหากใครไม่รู้ อาจจะคิดว่าเธอเป็นนางเซียนที่ลงมาจากสวรรค์ เพื่อมาเล่นสนุกอยู่บนภูเขาแห่งนี้ยิ่งไปกว่านั้น ใบหน้าของเฉินหยูก็นับว่ามีความใกล้เคียงกับเฉินชิงผู้เป็นป้าของเธอเธอมีคิ้วที่โค้งได้รูปเหมือนกัน มีดวงตาที่ราวกับเมล็ดอัลมอนด์เหมือนกัน มีริมฝีปากสีแดงดั่งเชอร์รี่เหมือนกัน อีกทั้งผิวพรรณก็ยังขาวผ่องราวกับหิมะเหมือนกันแต่การแสดงออกทางสีหน้าของเธอยังขาดความเย็นชาดั่งน˺าแข็งที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องทางโลกอย่างเฉินชิงเธอดูเป็นคนที่เฉลียวฉลาดและแสนซนยิ่งกว่านั้น“ท่านป้า ท่านอยู่ที่ไหน!”เธอห่อหุ้มน˺าเสียงอันไพเราะของเธอด้วยพลังลมปราณ นั่นทำให้เสียงของเธอสะท้อนอยู่ในสายลมบนภูเขาแห่งนี้“หยูเอ๋อ ข้าอยู่บนยอดเขา ขึ้นมาสิ”ทันใดนั้นเอง เสียงที่เย็นยะเยือกราวกับหิมะก็ดังออกมาจากบนยอดเขาเมื่อเฉินหยูได้ยินเสียงนั้น สีหน้าของเธอก็พลันมีความสุข เธอรีบก้าวเท้าขึ้นไปบนเมฆา ก่อนที่ร่างของเธอจะเปล่งแสงสีขาวและพุ่งตัวไปบนยอดเขา“เฮ้ พี่สาวมาแล้ว!”ในเวลานี้ ได้มีเงาของคนสองคนกำลังยืนอยู่บนยอดเขาดังกล่าวเงาหนึ่งเล็ก อีกเงาหนึ่งใหญ่เฉินชิงนั้นราวกับนางเซียนบนสวรรค
