ไหม้ลุกลามไปทั่วจริง ๆ เจ้าจะรู้หรือเปล่าว่ามันจะทำให้คนธรรมดาได้รับบาดเจ็บกี่คน!”“หม่าม๊า… ข้าเองก็กังวลเหมือนกันนะ……”ฉินอี้ถูจมูกของตัวเองเฉินชิงถอนหายใจออกมาภายในใจ นิสัยนี้ ช่างเหมือนกับพ่อไม่มีผิดถ้าหากรู้สึกอึดอัดใจเมื่อไหร่ จะต้องยกมือขึ้นมาถูจมูกอย่างเลี่ยงไม่ได้“ท่านป้า ท่านมาสั่งสอนเสี่ยวอี้ที่นี่งั้นเหรอ?”ในขณะที่เธอกำลังจะสั่งสอนลูกชาย ร่างของหญิงสาวในชุดกระโปรงสีขาวก็บินขึ้นมาจากตีนเขาและลงมาอยู่บนก้อนหินที่ยอดเขาแห่งนี้ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น เธอคือเฉินหยู หลานสาวของเฉินชิง“ลุกลี้ลุกลนอะไรอยู่? ไม่รักษากิริยาของผู้หญิงเอาไว้เลย”เฉินชิงกล่าวตำหนิ“ฮิ ๆ ข้าไม่กังวลเรื่องนั้นนักหรอก ท่านป้ามักจะหายตัวไปเช่นนี้อยู่เรื่อย ข้าได้ยินซู่เหรินเฟิงบอกว่า ท่านพาเสี่ยวอี้มาที่เทือกเขาจันทราตั้งแต่เช้า ข้าจึงวิ่งตามหาท่านอยู่นาน”“เสี่ยวอี้มีนิสัยดื้อรั้นและใจร้อน ข้าจึงพาเขามาควบคุมจิตใจที่นี่”เฉินชิงเหลือบตาไปมอง และเห็นว่าฉินอี้ฉวยโอกาสตอนที่เธอกำลังพูดคุยกับเฉินหยูอยู่ แอบวางก้อนหินลงอย่างช้า ๆเพียะ!เฉินชิงไม่ละเลยการฝึกฝนลูกชาย เธอฟาดไม้เรียวใส่อีกครั้ง“โอ๊ย!”คราวนี้ไม้เรียวฟาดลงไปที่แขน ความเจ็บปวดนี้ทำให้ฉินอี้กลอกตา“นี่ท่านเป็นหม่าม๊าของข้าจริง ๆ หรือเปล่า! คุณชายคนนี้เจ็บจะตาย…เอ่อ ข้าเจ็บจะตายอยู่แล้ว”“ดูสิ เจ้าใช้อารมณ์อีกแล้ว”เพราะคำว่า คุณชาย เฉินชิงจึงฟาดไม้เรียวใส่ล
