์ของเธอกับฉันเอาไว้ และบอกว่า เมื่อไหร่ก็ตามที่ฉันตกอยู่ในอันตรายก็ให้ติดต่อเธอไป…..”เฉิงอิงอธิบายเช่นนั้น“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้…..”“อืม… ขอบคุณมากที่ช่วยชีวิตฉัน และยังช่วยชาวจีนในเรือประมงลำนี้เอาไว้”เฉิงอิงกล่าวขอบคุณซ˺าแล้วซ˺าเล่า แต่จนถึงตอนนี้ คนอื่น ๆ ก็ยังคงไม่รู้สึกตัวพวกเขาเพิ่งจะถูกปลายกระบอกปืนจ่อศีรษะ แต่ในชั่วพริบตาเดียว ทหารของเกาะลิงก็ถูกสังหารจนหมดสิ้นด้วย…เส้นใยแปลก ๆ พวกนี้เท่านั้นลูกเรือชาวจีนคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไป เขาคิดที่จะไปแตะเส้นใยสีขาวที่อยู่ข้างตัว“อย่าไปจับสุ่มสี่สุ่มห้าล่ะ มันคมจนสามารถตัดนิ้วของพวกนายให้ขาดได้เลย”ถึงแม้ว่าเสี่ยวไป๋จะไม่ได้หันไป แต่เธอก็เอ่ยเตือนออกมา ราวกับว่าเธอมีตาหลังในขณะนั้นเอง เธอก็ปลดปล่อยใยแมงมุมให้พุ่งออกไปยังเรือพิฆาตขนาดใหญ่ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม และในเวลาเดียวกัน เธอได้ควบคุมใยแมงมุมเหล่านั้นให้ขยับขึ้นลงด้วยฝ่ามือ ในไม่ช้าเรือพิฆาตก็พลันถูกผ่าครึ่ง ราวกับถูกมีดเล่มยาวและแหลมคมผ่าในครั้งเดียว“ช่วยด้วย!”“เรือแตกแล้ว!”ผู้คนที่อยู่บนเรือลำตรงข้ามกระโดดลงจากเรือและหนีไปทันทีส่วนเรือที่ถูกผ่าออกเป็นสองส่วนก็กำลังจมลงไปในน˺าอย่างช้า ๆทันทีที่เห็นเหตุการณ์นี้เข้า ลูกเรือก็พลันสะดุ้งโหยง ก่อนที่จะรีบเก็บมือกลับไปอย่างฉับพลันเสี่ยวไป๋สะบัดมือ จากนั้นใยแมงมุมก็กลับเข้ามาอยู่ในร่างกายของเธอ เธอทำเช่นนี้ก็เพื่อที่จะไม่ให้ใยแมงมุมเห
