นบ้านของพี่ฉินเฉา…ดูเหมือนว่ามันจะหายไปตลอดกาลแล้ว…..เมื่อหลี่นากอดแขนของพี่ฉินเฉาเอาไว้ เธอก็รู้สึกอบอุ่นไปทั้งร่างกาย ลมหนาวที่พัดผ่านเข้ามาในฤดูหนาวนั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไปแต่ผู้คนที่อยู่รอบ ๆ ต่างหันมาจ้องมองด้วยความอิจฉา เมื่อเห็นว่ามีสาวสวยกำลังกอดแขนของฉินเฉาอยู่ผู้ชายคนนี้มีโชคทางด้านความรักในระหว่างที่ทั้งสองคนเดินไปซื้ออาหารมาทาน ร้านค้าแต่ละร้านก็มีผู้คนมากมายที่ยืนต่อแถวเพื่อรอซื้ออาหารอยู่เช่นกัน หากต้องการที่จะซื้ออาหารที่ตัวเองชอบ ดูเหมือนว่าจะต้องใช้เวลาอยู่บ้างและในเวลานี้ ชางลั่วที่กำลังนั่งอยู่บนที่นั่งก็ได้เหยียบเท้าของตัวเองไปมา เธอพ่นลมหายใจออกมาและถูฝ่ามือเข้าหากันในขณะที่รอคอยไปด้วย“โอ้ มาช้าจริง ๆ”เธอทั้งหนาวและทั้งหิว จึงบ่นขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “ทำไมถึงยังไม่กลับมาสักที?”ในขณะที่กำลังบ่นอยู่นั้น ข้างกายก็มีเงาจำนวนหนึ่งปรากฏขึ้นมา“ว่ายังไง ในที่สุดก็กลับมาแล้วเหรอ?”ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้น และพบว่าเป็นชายหญิงแปลกหน้าหลายคนเธอก็จ้องมองพวกเขาอย่างอดไม่ได้“เชี่ย ถ้าไม่กินแล้วจะมานั่งทำไม ออกไปซะ!”หญิงสาวแต่งหน้าหนาเตอะคนหนึ่ง ผู้ที่กำลังกัดเล็บมือ พร้อมทั้งถือขวดเหล้ามาด้วยได้ตวาดออกมารูปร่างหน้าตาของผู้หญิงคนนี้ดูแปลกและน่ากลัวมาก และที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิมก็คือเธอย้อมผมสีแดงเป็นประกาย“อ๊ะ ผีหลอก!”ชางลั่วตัวสั่นเทาด้วยความหวาดผวาอย่างไม่รู้ตัว“นังบ้า! เธอว่
