ถ้าหากสวรรค์ต้องการที่จะพาเขาไป ฉินเฉาก็ย่อมไม่เก็บเขาเอาไว้อย่างแน่นอน“กะ แกจะทำอะไรน่ะ…..”เมื่อเห็นว่าฉินเฉาหันหลังกลับมาจ้องมองตัวเอง ขาทั้งสองข้างของหวงปิงก็พลันอ่อนยวบ จนแทบจะคุกเข่าลงไปกับพื้นตามเสือดำแต่โชคดีที่หม่าลั่วหาง ผู้ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้พยุงตัวเขาไว้แต่หากจะพูดว่าพยุง ต้องกล่าวว่าทั้งสองคนกำลังยืนกอดกันด้วยเนื้อตัวที่สั่นเทาจะดีกว่า“ฉันจะทำอะไรงั้นเหรอ?”ฉินเฉายิ้มออกมา “ก่อนหน้านี้แกไม่ได้คิดที่จะมาหาเรื่องฉันหรือไง? ฉันก็ต้องแก้ปัญหานั้นอยู่แล้ว”เมื่อพูดจบ เขาก็ปรายตามองหวงปิง “แต่ว่าฉันเป็นคนที่ชอบแก้ปัญหาให้หมดไปอย่างสมบูรณ์ ส่วนเรื่องต้นเหตุของปัญหา ฉันก็คิดว่าแกก็คงจะรู้ดีอยู่แก่ใจอยู่แล้ว ถ้าหากว่าคนคนนั้นไม่อยู่แล้ว ปัญหาก็จะหายไปด้วย แกว่ามั้ย…..”“มะ ไม่….”หวงปิงส่ายหน้าด้วยความตื่นตระหนก“แกว่ายังไงนะ?”ฉินเฉาแผ่จิตสังหารอันเย็นยะเยือกออกมา“ชะ ใช่แล้ว!”หวงปิงผู้หวาดกลัวจนปัสสาวะเกือบจะราดรีบตะโกนออกมาอย่างรวดเร็ว“ดี ในเมื่อแกคิดว่าเรื่องนี้มันก็สมเหตุสมผลเหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะทำให้แกหายไป”ฉินเฉากล่าว ก่อนที่จะก้าวเข้าไปหาหวงปิงอย่างช้า ๆ“เอาล่ะ!”ฝ่ายหลูเหม่ยจวนนั้นยังคงปรบมืออยู่อีกด้าน “เสี่ยวฉิน จับตัวมันมาให้ฉัน เจ้าหมอนี่เข้ามารบกวนการดื่มของ พะ พวกเรา ละ แล้วยังมาโกหกเรื่องที่จะทำให้ฉันกลายเป็นนักแสดงหญิงหมายเลข 2 อีก…..”“พี่สาว ฉันไม่ได้โกหกเธอนะ ฉั
