ว่าแก้วของตัวเองทำร้ายคนให้เลือดออกได้ เธอก็ปรบมือด้วยความตื่นเต้นเธอกำลังมีความสุขมาก ส่วนหม่าลั่วหางก็กำลังทุกข์ใจมากเช่นเดียวกัน“ไอ้เวร แกอย่าได้คิดว่าเรียนศิลปะการป้องกันตัวมาแล้วจะทำเป็นเก่งได้นะ!”หวงปิงมองฉินเฉา แล้วกล่าวออกมาอย่างเย็นชา “ในเมืองจิงโตวแห่งนี้ ศิลปะการป้องกันตัวของแกมันไม่นับว่ามีอะไรเลย ถ้าฉันอยากจะฆ่าแก ฉันก็มีเป็นพันเป็นหมื่นวิธี”“ปัญหาของคนเราก็คือความอยากรู้”ฉินเฉาฉีกยิ้มออกมา “โดยเฉพาะความอยากรู้ว่าฉันจะตายยังไงแต่ถึงยังไงก็มีคนอยู่ไม่กี่คนเท่านั้นที่จะเห็นมันด้วยตาของตัวเอง และตายไปพร้อมกับมัน ถ้าหากคุณชายหวงทำได้ ทำไมถึงไม่ลดเกียรติของตัวเองลงมา แล้วทำให้ฉันดูซะล่ะ?”“ฉันคิดว่าคนอย่างแกเป็นคนที่กล้าหาญมาก แล้วก็โง่มากด้วย”หวงปิงมองฉินเฉาด้วยสายตาเย็นชา “แต่ว่าน่าเสียดายที่ไม่ว่าฉันจะมองยังไง ฉันก็ยังมองไม่เห็นหัวแกเลยสักที”“ระหว่างพวกเราสองคน จะต้องมีคนใดคนหนึ่งที่เป็นฝ่ายโง่กว่าแน่ ๆ”“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่ว่าน่าเสียดายที่ฉันจะไม่ปล่อยแกไปอีกแล้ว โทรเรียกเสือดำมาซะ”“ครับ!”อันธพาลรับจ้างรีบถอยหลังออกไปทันทีฉินเฉาไม่หลบเลี่ยงแต่อย่างใด เขายังคงนั่งอยู่ที่เดิมราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น“หมอนี่มันต้องโง่ไปแล้วแน่ ๆ”อันธพาลรับจ้างคนหนึ่งกล่าวออกมา“ใช่ เสือดำกำลังจะมาแล้ว หมอนี่ต้องถูกฉีกร่างออกเป็นชิ้น ๆแหง”อันธพาลรับจ้างอีกคนหนึ่งพยักหน้า“อย่าไปพูดถึง
